( 208 ) 



daad in den sieeii iugeèioten gevonden werden, zal mijne 

 geachte medeleden genoegzaam blijken, als zij eenige stalen 

 van den steen met tanden onderzoeken uit mijne verzame- 

 ling, die ik hier voorhanden heb. Ik kan daarenboven 

 verzekeren, dat ik met eigen hand menigen tand op plaat- 

 sen, die geheel onaangeroerd waren, diep uit den steen, 

 heb uitgegraven. 



Met deze ontdekking ging het echter als met die van 

 den Heer boücher de peuthes; men oordeelde, dat het 

 onmogelijk was, dat met den uitgestorven Mosasaurus en 

 de schildpadden van Maastricht enz. in denzelfden steen 

 tanden zouden kunnen voorkomen van no^ levende dieren. 



De beroemde d^omaliüs d'halloy beweerde, dat het ge- 

 heele geval niet anders dan eene vergissing kon zijn, dat 

 deze tanden in den tegenwoordigen tijd van boven in den 

 berg gekomen waren, en, zoo als het gewoonlijk gaat, het 

 heir van broodschrijvers herhaalde het gezegde van den 

 vermaarden geoloog : — de tanden waren van boven door al- 

 les heengezakt in onze dagen. 



Zeer zeker had geen dier schrijvers eene dwarse door- 

 snede van het langs de Maas zich uitstrekkend krijtge- 

 bergte van Maastricht gezien, zoo als er bijv. toen ter tijd 

 eene te Naye op den regter oever van de Maas te onder- 

 zoeken was; hoe toch zoude hij hebben kunnen denken, 

 dat die ligte tanden door de verbazende massa diluvium, 

 die den berg overdekt, tot diep in den vasten steen zouden 

 zijn ingedrongen? Neen gewis, indien vooroordeel of vooral 

 onkunde hem niet met blindheid geslagen had, hij zou de 

 onmogelijkheid van zulk eene bewering hebben ingezien. 

 Zal men zich niet moeten verwonderen, als ik opgeef, wat 

 men in de doorsnede te Naye waarneemt, dat er nog na 

 de ontdekking van de vuursteenbeitels schrijvers gevonden 

 worden, die van die tanden met een kort woord, zonder 

 eenig bewijs, zeggen, dat zij van boven in den berg ge- 



