( 210 ) 



germatc tot opheldering strekken van de wijze der plaatsing 

 van de beitels van Amiens. 



Hoe toch komen de bewuste tanden in het krijt voor? 

 Zij worden inderdaad gevonden in dezelfde beddingen, die 

 den bouwsteen van Maastricht opleveren, en die sedert zoo 

 vele eeuwen worden bewerkt, maar deze bouwsteen is niet 

 overal va]i denzelfden aard. 



Door zijne beddingen heen, strekken zich kegelvormige 

 uitholingen uit, die vroeger, vóór dat het Ardennen-diluvium 

 werd aangevoerd, open waren, zich in de diepte uitbrei- 

 den, meeslal in takken verdeelen, en die onder den naam 

 van orgelpijpen, tuyaux d'orgues, algemeen bekend en veel- 

 vuldig beschreven zijn. 



Vele van deze orgelpijpen zijn gevuld met een afslijtsel 

 van de bovenste oppervlakte van het krijt; men weet, dat 

 dit te Maastricht uit eene zeer ligt tot onzamenhangende 

 deeltjes fijn te wrijven steen bestaat. Dit fijn krijt-detri- 

 tus werd natuurlijk, toen de krijtoppervlakte nog door de 

 zee overdekt was (en wie weet boe vele jaren, ja eeuwen 

 dit het geval was vóór, hetzij door eene groote omwente- 

 ling, hetzij door lang voortgezette stroomingen, het Arden- 

 nen-diluvium dit kwam overdekken) in de geopende or- 

 gelpijpen . naar beneden gevoerd met het water dat het fijn 

 wreef; in die pijpen werd het wederom te zamen geperst 

 tot een' gelijksoortigen en van dezen moeijelijk te onder- 

 scheiden, hoezeer veel jongeren steen. Deze dus gevulde 

 orgelpijpen strekken zich door de oude beddingen heen, tot 

 groote diepten uit, en bij het wegnemen van den bouwsteen, 

 bij het doorgraven van den berg, kwam men op zulke pijpen, 

 groef men ze door, en het is in haar dat men de tan- 

 den vond. Zij zijn dus van veel lateren tijd, dan de been- 

 deren en tanden van den Mosasaurus enz, in een woord: 

 van de dieren, die gedurende het krijttijdperk leefden. 



Wij hebben hier een gelijksoortig geval als met de bei- 



