( 211 ) 



tels van Amieiis. Terwijl de oceaan het krijt van Maas- 

 tricht nog overdekte, leefden er op reeds drooge plaatsen, 

 in de nabijheid, diereu, zoo als er thans nog leven; hunne 

 tanden werden door rivieren over het krijt uitgespreid 

 en in de orgelpijpen verzw^olgen, waarin wij ze nu nog 

 aantroffen; deze dieren leefden dus lang na de krijtvor- 

 ming, maar voor, en dit is zeer opmerkelijk, dat het Ar- 

 denne diluvium ontstond. Evenzoo leefden er, nadat de 

 vuursteen-massa^s bij Amieus nedergelegd waren, terwijl 

 deze nog door water overdekt w^aren, op het drooge land 

 in de nabijheid diersoorten, die dezelfde w^aren met de thans 

 nog levende. Waterstroomen voerden van dit drooge land 

 de tanden en beenderen dier dieren voort en strooiden ze 

 over de vuursteenbeddingen, maar ook deze waren door- 

 boord door miniatuur-orgelpijpen, de tanden werden er met 

 de vuursteenen van de oppervlakte in verzwolgen, en wij 

 treffen er ze nu nog in aan. 



Deze verklaring komt mij te meer aanneembaar voor, 

 omdat de scherpe randen en de punten van de beitels niet 

 alleen onbeschadigd zijn, maar dat ook de tanden, die door 

 mij met de beitels gevonden werden, geenszins verbrijzeld 

 zijn, zoo als dit het geval zoude geweest zijn, indien zij 

 door de rivieren, die de vuursteenen opeenstapelden en over 

 elkander wierpen, waren medegesleept. Die tanden hebben 

 integendeel het voorkomeii van in een stilstaand of rusti- 

 ger water lang te hebben omgedreven, en daarin, voor zij 

 tusschen de vuursteenen nederzakten, als te zijn verweekt. 



Is mijne verklaring geldig, zoo zijn de beitels van Amiens 

 en van Abbeville uit een jonger tijdperk afkomstig, dan 

 waarin de vuursteen-massa, waaruit zij gegraven werden, 

 is nedergelegd, maar zijn zij waarschijnlijk ouder dan de 

 beddingen, die de vuursteen-massa overdekken; terwijl wij 

 in de tanden van Maastricht een gelijksoortig voorkomen 

 hebben ; die tanden zijn van dieren (ik herJiaal het), die 



