( 224 ) 



schoon iets zwakker wordende, hun giftig verinogen be- 

 houden, daar Po^^z -JDijlen, in 1854 verkregen, zich nog 

 in 1858, dus na verloop van vier jaren, doodelijk werk- 

 zaam betoonden. 



Even als vroegere mededeelingen van anderen mij geleerd 

 hadden, werd ook nu weder de Heer vernhout omtrent den 

 botanischen oorsprong van het hoofdbestanddeel van dit pijl- 

 gift door de eilanders om den tuin geleid. Hij zegt er het 

 volgende van : // Het vergift wordt bereid uit de takken 

 // van eene plant Oemei genaamd (een boomachtigen heester, 

 // die niet hooger wordt dan 6 a 7 voet en waarvan de 

 // eilanders zeggen, dat er nooit bloemen of vruchten aanko- 

 // men), die ik bij mijn vorig bezoek op de Po^^i-eilanden 

 //mij heb laten aanwijzen en ook het vergift er van voor 

 // mij heb laten gereed maken. Dit laatste had toen eene 

 z»' vuilgroene kleur, was half vloeibaar, doch bij staan be- 

 // zonk een bruine stof, waarop een groen vocht stond. De 

 //reuk was zeer narcotisch, veel overeenkomst hebbende 

 // met dien van den Hyoscyamus. Ik heb toen met het 

 //versche vergift proeven genomen op kippen, die er vol- 

 // strekt ongevoelig voor waren, w^aarom ik er verder geen 

 //gewigt aan gehecht heb en verondersteld, dat het vergift 

 // of de beruchte doodelijke werking niet had, of dat m^ 

 // het echte niet voor mij had willen bereiden. Men had 

 // dit dan ook niet willen doen in mijne tegenwoordigheid. 

 // Later heb ik dan ook de bladen der Oemei door de in- 

 // landers zien kaauwen". 



Behalve dit hoofdingrediënt (?), treden als naar gewoonte 

 in dit pijlgiffc nog andere bestanddeelen, zoo als Spaansche 

 peper, tabaksasch, enz., maar vooral het sap van Menisper- 

 mum Cocculus (volgens den Heer vernhout, of van Dahlber- 

 gia heterophylla en D, purpurea (volgens den Heer overbeek 

 DE Meijer). Dit verschil in opgaaf verklaart zich uit beider 

 afleiding dezer planten van het Maleische w^oord toeba, voor 



