( 281 ) 



die zich met onze hedendaagsche mikroskopen laten bereiken ? 



De beantwoording dezer vraag heeft hare eigene bezwa- 

 ren, vooral daar het heden gegeven juiste antwoord reeds 

 morgen blijken kan onjuist te zijn. Intusschen heb ik 

 eenige redenen om aan te nemen, dat het getal van mi- 

 kroskopen van onderscheidene vervaardigers, die deze grenzen 

 overschrijden, in elk geval gering is. Ik heb gelegenheid 

 gehad verscheidene der nieuwste groote mikroskopen, voor- 

 zien van sterke lenzenstelsels, afkomstig uit eenige der 

 beste Europesche werkplaatsen, te onderzoeken. Die van 

 BÉNÉCKE en WASSEULEIN, als ook die van belthle en 

 REKROTH kunnen de vergelijking met het Hartnacksche stelsel 

 geenszins doorstaan. Ook de nieuwere stelsels van plösll 

 schijnen daarvoor nog iets onder te doen. Dit volgt al- 

 thans uit de mededeeling van pohl ^), dat hij om de 

 streepjes op Pleurosigma angulatum bij centrische verlich- 

 ting daardoor te zien, een lenzenstelsel op den weg der 

 in het gezigtsveld vallende stralen moest stellen, maar dat 

 zij bij verlichting met den spiegel alleen onzigtbaar waren. 

 Het sterkste stelsel van nachet, W. 8, in 1858 vervaar- 

 digd, hoewel eenen nog merkelijk korteren brandpuntsafstand 

 hebbende dan het Hartnacksche, is evenmin tot de oplos- 

 sing van dit pi oef voorwerp, bij centrische verlichting met 

 parallele stralen, in staat. 



Omtrent de werking der sterkste stelsels van amici, in 

 den nieuwsten tijd vervaardigd, ontbreken mij de noodige 

 gegevens, ofschoon het zeker en ook vroeger f) reeds door 

 mij vermeld is, dat ook amici groote vorderingen in de ver- 

 vaardiging daarvan heeft gemaakt. 



Met eenige waarschijnlijkheid mag men derhalve aanne- 



*) üeber mikroskopische Probeobjecte, insbesondere über Noberfs Test- 

 objeciplatte in Siizungsbenchte der K. Akademie der Wissenschaften. Ma- 

 them.-natuno. Classe. Wien, 1860. XL. p. 63—97. 



t) L. c. p. 724 



VERSL. EN MEDED. AFD. NATUÜRK. DEEL XI. 20 



