( 307 ) 



moet. Het laatste is dwaling. In deze namelijk en in zeer 

 vele Hymenophyllaceae is de rijpe sorus teruggebogen, of 

 liever teruggeslagen, naardien hij met de venuia een' reg- 

 ten, soms zelfs een^ scherpen hoek vormt; daar nu de sorus 

 okselstandig is, gaat die afwijking steeds gepaard met ver- 

 scheuring van het naburig, teeder loofparenchym en blijft 

 deze afgescheurde loofrand alsdan aan Aveêrskanten van het 

 indusium aangehecht. Deze aanhangsels nu heeft presl 

 voor bracteae aangezien. 



Myrmecosttjlum (pag. 27 tab. X A) en Ptychophylluin 

 (pag. 28 tab. XI E) onderscheiden zich, naar des schrijvers 

 meening, door verlengde en aan den top vruchtdragende en 

 daar met wratjes bezette receptacula, de laatste bovendien door 

 splitsing van eene der lippen van het indusium. Eerstge- 

 noemd kenmerk bestaat, maar niet zoo, als peesl bedoelt; 

 in alle overige Hymenophylleae namelijk wordt het recep- 

 taculum met de, zich aan zijnen voet allengs ontwikkelende, 

 sporangiën in de hoogte geheven en hangt het alleen van 

 hunne meer of minder stevige aanhechting af, of zij langer 

 of korter aangehecht blijven. In het wezen der zaak is hier 

 dus geen verschil, alleen hangen bij de soorten, die de 

 schrijver op het oog had, de sporangiën bijzonder vast met 

 het sporangium zamen, ^t geen echter bij zeer vele andere 

 mede het geval is, bij w^elke dus evenmin de sterker ontwikkelde 

 aanhechtingscellen (wratjes) ontbreken. Niet minder on- 

 wezenlijk is de gespleten lip van het indusium bij Ptycho- 

 phyllum; ja ik ben geneigd, ze bij het , door piiesl on- 

 derzochte, exemplaar voor eene bloote speling der natuur 

 te houden, daar mij, ook bij het zorgvuldigst onderzoek 

 der, door hem tot dat geslacht gebragte, soorten niets 

 daarvan gebleken is. 



De geslachten Pleuromanes^ Leucomanes, Mecodium, Am- 

 phipterum, Dermatophlebium en Taschneria zijn door piiesl 

 niet veel meer, dan bij name vermeld (Epimel, pag. 258), 



