( 325 ) 



treft, meer niet c!e nijmenophylleae overeen. Ik moet ech- 

 ter bekennen, dat ten aanzien van deze kenmerken, nog 

 eene reeks van onderzoekingen vereischt wordt, om b.v. bij 

 soorten, voor als nog bij gemis aan stellige waarneming 

 tot de llymenophylleae gebragt, de aan- of afwezigheid 

 van takjes der vruchtbare venuia aan te toonen. In en- 

 kele o. a. Hymen, rarum^ Lyallii, gracile bestaan zij, in 

 de groepen van Hymen. polyantJios en undulatum vermoed 

 ik hare aanwezigheid, in de behaarde soorten (Hymen, 

 hirsutum^ ciliatum, Organense etc.) ontbreekt ieder spoor er 

 van en het is aan deze, die zoo door eenvoudigheid van 

 structuur zich onderscheiden, dat ik het kenmerk der Hy- 

 menophijlleae ontleen. Maar vooral vereischt de ontwikkeling 

 van het receptaculum, zal zij naar eisch gekend worden, 

 een naauwkeurig onderzoek. Treedt de vaatbundel bij allen 

 in het receptaculum? Is dit inderdaad voortzetting (verlen- 

 ging door wasdom) der venuia of ontwikkelt het zich als 

 afzonderlijk orgaan aan den top (in de rigting) der venuia? 

 Is de afsnoering van het receptaculum beneden zijne ver- 

 dikte basis, na volbragte functie, regel of uitzondering? 

 Waarvan is zij afhankelijk? Deze en meer dergelijke vragen 

 doen zich voor, zonder dat daarop thans een voldoend 

 antwoord kan gegeven worden. 



Wat de door mij aangenomene geslachten betreft, veer- 

 tien daarvan zijn aan andere schrijvers en van deze tien 

 aan presl ontleend. Yan alle echter zijn de kenmerken, 

 overeenkomstig den uitslag van latere waarnemingen gewij- 

 zigd en, naar ik meen, verbeterd. In enkele gevallen wa- 

 ren deze wijzigingen van dien aard, dat naauweiijks méér 

 dan de naam van het geslacht overbleef; ik verkoos dit 

 echter boven het noodeloos invoeren van nieuwe namen. 

 De, door mij zelf voorgestelde, zijn tien in getal, van welke 

 vier monotype: Paeliyloma, MaschalosoruSf Phlehiophyllum 

 en Serpyllopsis — alle vormen, die geheel op zich zelf 



