( 827 ) 



der incliisiëii deed vroeger de beide, daartoe gerekende 

 soorten^ tot Ifymenophyllum brengen ; er is echter een korte, 

 maar duidelijke adertak aan weerskanten van hunnen voet 

 waar te nemen. Craspedoneuron bezit eene geheel eigen- 

 aardige structuur. De afbeelding in de Hynwiophyllaceae 

 Jcwanicae (tab. X) geeft daarvan eene voorstelling, duide- 

 lijker dan eene, beschrijving vermag te doen. Alle soorten 

 komen overeen in eene grijsachtige kleur van céne, of van 

 beide zijden van het loof, veroorzaakt, zoo ^t schijnt, door 

 een daauwvormig waas, waarvan de natuur mij echter on- 

 bekend is gebleven. Davalliopsis eindelijk verhoudt zich 

 tot Tricliomanes, als DiploöpJiyllum tot Ilymenophyllum. 

 Bij alle soorten, die ik onderzocht, vond ik verdubbeling 

 der cellaag en in dit kenmerk de bevestiging van het ge- 

 slacht, dat een eigenaardige habitus, aan Davallia Canari- 

 ensis, tenuifotia, etc, herinnerend, deed vermoeden. 



Dan ook ten aanzien van de geslachten en hunne ken- 

 merken moet ik opmerken, dat er nog een zeer ruim veld 

 van onderzoek overblijft en dat de, ons thans bekende 

 soorten, die ongetwijfeld niet méér dan een klein gedeelte 

 der werkelijk bestaande uitmaken, in menigerlei opzigt bij- 

 zonderheden vertoonen, die tot afwijking in ontwikkeling 

 en graeiwijze doen besluiten. 



Twee omstandigheden echter zijn er, die ieder naauw- 

 keurig en genoegzaam omvangrijk onderzoek der Hymeno- 

 phyllaceae in zoodanige mate bemoeijelijken, dat, althans 

 eene spoedige, verspreiding van het gewenschte licht over 

 menige bijzonderheden van den groei, den bouw en de ont- 

 wikkeling dezer groep niet mag worden te gemoet gezien. 

 Die omstandigheden zijn : het gemis aan levende planten en 

 de noodzakelijkheid om gedroogde exemplaren te onderzoe- 

 ken. Aan het eerste schijnt de cultuur niet te kunnen te 

 gemoet komen, daar de Hymenophyllaceae zich hardnekkig 

 tegen de in 't werk gestelde pogingen verzetten. Van alle 



