( 342 ) 



De wet van 19 Mei 1829 {Staatsblad 1829, N' 35) 

 strekt om de vermensrincp van eet- en drinkwaren, met ver- 

 giftige of schadelijke zelfstandigheden te straffen. Menige 

 vervalsching heeft derhalve plaats, zonder dat de verval- 

 scher door deze wet kan worden bereikt, daar in Art. 1 

 alleen van vergiftige stoffen gesproken wordt, en alzoo elke 

 vervalsching volgens die w^et niet strafbaar is, als zij maar 

 niet met vergiftige of schadelijke stoffen heeft plaats gehad. 

 De het meest plaats hebbende vervalschiugen geschieden 

 daarom straffeloos, terwijl daarenboven bij vervolging aan- 

 leiding gegeven wordt tot allerlei verkeerde redeneringen 

 over het al of niet schadelijke der bijgemengde stoffen, 

 waardoor de regterlijke uitspraak bemoeijelijkt en onzeker 

 wordt, het kwaad wordt bevorderd en een der eerste be- 

 langen der maatschappij zonder bescherming is. 



Dit oordeel der Af deeling wordt in alle opzigten beves- 

 tigd door hetgeen in België is geschied . Men verkeerde 

 aldaar in dit opzigt onder dezelfde omstandigheden als in 

 ons vaderland, en had volkomen dezelfde wetsbepalingen; 

 en uit de krachtige pogingen van de Akademie der Ge- 

 neeskunde en van het Gezondheidscongres, te Brussel ge- 

 houden ter verkrijging eener nieuwe wet; uit de hande- 

 lingen van het Belgische Ministerie; de motiven bij de 

 voorgedragen wet; het rapport der Centrale sectie, en uit 

 het gesprokene in de Kamer der Yolksvertegeuwoordigers 

 en in den Senaat, blijkt, dat men daar de ondervinding 

 had en volkomen overtuigd was van het onvoldoende der 

 bestaande wetsbepalingen. Yan daar dan ook, dat de voor- 

 gedragen wet tegen de vervalsching der voedselmiddelen 

 met bijna algemeene stemmen aangenomen is deor de beide 

 genoemde deelen van de Wetgevende magt. 



In Frankrijk heeft de Regering zich evenzeer genood- 

 zaakt gezien eene nieuwe wet tegen de bedoelde verval- 

 sching uit te vaardigen, namelijk de wet van 27 Maart 



