( 355 ) 



aanwezigheid gekend te hebben, ofschoon ik moet beken- 

 nen, dat de plaats, waarop ik mij zal beroepen, voor andere 

 uitlegging vatbaar is. Op pag. 152 c/e Hum. corp, fa- 

 hrica (Ed. Basil.) lees ik in de verklaring der figuren, die 

 de cartilagines laryngis voorstellen, het volgende: ,/Hac 

 //sede" (namelijk op de plaats waar onze lamina mediana 

 zit) // scutiformis cartilago arctissima brevissimaque visi- 

 //tur, subinde lineam ostendens, quae dextram cartilaginis 

 //partem a sinistra instar duarum cartilaginum dirimit." 

 Wat is deze lijn? Is het eene mathematische of anato- 

 mische? In het eerste geval heeft vesalius de lamina me- 

 diana niet gekend, in het tweede wel. Ik zou geneigd 

 zijn het laatste te gelooven, vooral wanneer men Fig. III 

 1. c. met de beschrijving vergelijkt ■^). 



Onder de nieuweren vind ik bij malgaigne {Archives gén, 

 de méd., 183], T. XXV) de volgende passage, welke mij 

 doet denken dat hij de bewuste plaat gezien heeft, al is 



*) Bij het paard nam reeds casserius 3 stukken aan in de carti- 

 lago thyreoïdea, 't geen te meer opmerking verdient, daar hij bij den 

 mensch slechts van een enkel zamenhangend stuk wil weten en hec 

 REALDUS zelfs kwalijk neemt, wanneer deze " hanc cartilaginem divi- 

 dit, duplicemque statuit." Het middenstuk is bij het paard volgens 

 de verklaring van cassekius boven kraakbeenig (corpus cartilagineum) 

 beneden vliesachtig (corpus membranosum)j het kraakbeenige gedeelte 

 beantwoordt waarschijnlijk aan dat gedeelte onzer lamina mediana 

 dat boven f fig. 2 gelegen is, het vliesachtige aan fig. 2 beneden f. Het 

 is de moeite waard, de flinke afbeeldingen, welke cassekius van de 

 C. thyreoïdea equina geeft, eens te vergelijken met onze fig. 1. De 

 overeenkomst is niet te miskennen. (Zie casserius, de Voci's auditus- 

 que organis historia anaiomica, pag. 81, 106 en Tab. XIX fig. 10, 11.) 



W. VROLiK (Bijdragen iot de dierkunde,, uitgegeven door het genoot- 

 schap : Natura Artis Magistra, D. I. blz. 76) beschrijft bij Manatus ame- 

 n'canus, een kraakbeenigen dam, waardoor de twee helften van de c. 

 thyreoïdea met elkander verbonden worden. Ontegenzeggelijk hebben 

 wij ook hier met een analogon te doen van onze lamina. 



Volgens OWEN (in Proceedings of the Zool. Societij of London, Part. VI, 

 1838, p, 37) bestaat het schildvormige kraakbeen van Halicore uit 

 twee platen, welke slechts door fibreus weefsel met elkander verbon- 

 den worden. 



