( 395 ) 



aanwijzen, dat de verminderde vatbaarheid van het ijzer 

 voor magnetische inductie niet op alle punten van het schip 

 even groot is — iets dat op zich zelf niet onwaarschijnlijk 

 is, — maar men moet toch opmerken, dat de gevonden 

 waarden |5 vrij onzeker zijn, omdat een paar tiende gedeeU 

 ten van eene graad fout in de bepaling van q de hoeken 

 /5 gemiddeld =t 11^ wijzigt. 



De zaak alzoo voor waar aannemende, dat de vatbaar- 

 heid van ijzer voor eene tijdelijke inductie langzamerhand 

 afneemt, is eene goede reden hiervoor minder gemakkelijk 

 te vinden. — Zoude het in verband zijn met den absoluut 

 magnetischen toestand van het ijzer, anders gezegd met 

 het subpermanent magnetismus, dan moest men besluiten, 

 dat eene vermindering van dit magnetismus tevens gepaard 

 ging met eene verminderde vatbaarheid om gemagnetiseerd 

 te worden. Want het volgt ook uit de waarnemingen, dat 

 in het algemeen bij schepen, die uitgestrekte reizen maken, 

 bijzonder als zij eenigen tijd om de Zuid vertoeven, het 

 subpermanent magnetismus vermindert, zoo als dit theoretisch 

 ook moet J2:ebeuren. Maar een verminderde masjnetische 

 toestand, met eene verminderde vatbaarheid voor magneti- 

 sering, schijnt niet aanneembaar : het omgekeerde zoude 

 mij veeleer waarschijnlijk voorkomen, indien er verband 

 bestaat. 



Het meest aanneembare zoude mij toeschijnen, dat de 

 vatbaarheid van het ijzer om magnetisch geïnduceerd te 

 worden in verband moet staan met de laag roest, die zich 

 langzamerhand op de oppervlakte van het ijzer vastzet, niet 

 zoozeer omdat daardoor de massa ongeoxideerd, ijzer ab- 

 soluut vermindert, maar wellio;t omdat het roest als een 

 afwerend middel werkt, even alsof het ijzer door roest 

 voor een gedeelte als geïsoleerd wordt, tegen magnetische 

 krachten. — Is echter de gemaakte onderstelling de juiste, dan 

 zoude er uit volgen, dat week ijzeren staven, welke gebruikt 



27* 



