( 97 ) 



Graham *) heeft reeds in 1850 uitgebreide onderzoekingen 

 omtrent den invloed der oplossingssterkte begonnen. Hij ge- 

 bruikte daartoe verschillende glazen fleschjes, allen aan 

 elkaar gelijk, vulde die tot den hals met de te onderzoeken 

 zoutoplossing, plaatste ze in een grooter glazen vat en 

 vulde dit, evenals de fleschjes, voorzichtig met het water, 

 waarin de diffusie zou plaats hebben. Na zekeren tijd werd 

 de hoeveelheid zout bepaald, die uit het neschje in het 

 omringende water was overgegaan. Blijkbaar moeten nu, 

 indien de diffusieco efficiënt en werkelijk onafhankelijk zijn 

 van de sterkten der oplossingen, de gediffundeerde hoeveel- 

 heden in een zelfden tijd evenredig zijn aan de sterkten 

 der gebezigde oplossingen. Zijne proeven strekken zich 

 uit over oplossingen van 1, 2, 4 en 8%, d. i. over op- 

 lossingen, waarin 1, 2, 4 of 8 gewichtsdeelen in 100 

 volumen oplossing bevat zijn. De door hem verkregen uit- 

 komsten heb ik in 't volgende Tafeltje samengevat. De cij- 

 fers drukken de verhoudingen van de telkens gediffundeerde 

 hoeveelheden uit — die, welke uit de 2 °/ oplossing diffun- 

 deert, = 2 gesteld — : 



*) Philos. Transact. 1850. 805. 



VEESL. EN MEDED. APD. NATUURK. 2de REEKS. DEEL XIX 



