(101 ) 



de sterkte. Evenmin als voor Na Cl, vinden wij dus bij 

 Graham de door Schühmeister voor K Cl waargenomen toe- 

 neming van den diffusiecoeflicient met de sterkte. 



Bij natriumnitraat, maar vooral bij zilvernitraat en natri- 

 umhyposulfiet, blijkt de invloed der sterkte grooter te zijn. 

 Bij alle wordt door toeneming in sterkte de diffusiesnelheid 

 geringer. Ook deze uitkomst is met die van Geaham in 

 overeenstemming. Hij deelt mede dat voor zoutzuur en sal- 

 peterzuur de hoeveelheden, die uit eene 1 en 2°/ oplossing 

 diffundeeren - in denzelfden tijd en bij dezelfde tempera- 

 tuur — vrij wel met elkander overeenkomen, maar niet 

 meer bij eene 4 en vooral niet bij eene 8 ° oplossing van 

 beide zuren; de diffusie van het zoutzuur is in deze laatste 

 veel grooter geworden. Ook de vergelijking van de diffusie 

 van chloorcalcium- en calciumnitraat- oplossingen leert hem, 

 dat evenals voor zoutzuur en salpeterzuur, met eene toene- 

 ming in sterkte der oplossing, de betrekkelijke hoeveelheden 

 der gediffundeerde zouten veranderen, die van 't nitraat 

 kleiner wordt, terwijl het chloruur zijn diffusievermogen van 

 verdunde oplossingen behoudt. Insgelijks wijzen, blijkens de 

 tafel, zijne voor de nitraten van Ba, Ca, Ag en Na gevonden 

 waarden op eene besliste vermindering. 



Overeenkomstig met Graham, vindt ook Weber voor het 

 zinksulfaat met toeneming in sterkte eene afneming van de 

 diffusieconstante. 



De eenige stof dus, voor welke toeneming van de diffusie- 

 constante met de sterkte tot nog toe met zekerheid is aan- 

 gewezen, is het zoutzuur, en volgens Graham's proeven ins- 

 gelijks het zwavelzuur; voor alle tot nog toe onderzochte 

 zouten blijkt of (zooals voor chloornatrium en misschien 

 ook andere chloruren) de afneming van de diffusieconstante 

 met eene toenemende sterkte zeer gering te zijn, of (zooals 

 voor de nitraten) aanmerkelijk grooter. 



De veranderingen welke gevonden zijn in de waarden van 

 k, voor eene zelfde stof bepaald, maar in vloeistoffen van 

 verschillende sterkte, zijn hoogstwaarschijnlijk het gevolg van 

 moleculaire veranderingen, welke bij het oplossen der vaste 

 stoffen en het verdunnen dezer oplossingen tot stand komen, 



