( 121 ) 



kleuren. Daarom sloeg ik ter bereiding van de beide split- 

 singsproducten een anderen weg in. Ik verhitte namelijk 

 de alkoholische oplossing van kinovine in toegesmolten gla- 

 zen kolven met betrekkelijk weinig sterk zoutzuur eenige 

 uren op 100°. Het witte aldus ontstane kinovazuur werd 

 met slappen alkohol afgewasschen, daarna in sterke ammo- 

 nia opgelost ; nadat deze alkalisehe oplossing met veel ster- 

 ken alkohol was vermengd, werd de vloeistof tot kookhitte 

 gebracht en plotseling met eene hoeveelheid zoutzuur ver- 

 mengd, iets meer dan voldoende om de ammonia volko- 

 men te verzadigen. Zoo verkreeg ik een kristallijn poeder, 

 dat door afspoelen met sterken alkohol gemakkelijk was te 

 zuiveren. 



Bij het analyseeren van deze stof viel het mij, evenals 

 Liebermann en Giesel, op, dat het koolstofgehalte ongeveer 

 één procent lager uitkwam, dan door Hlasiwetz *), Roch- 

 leder f) en door Rembold §) (bij zijne onderzoek omtrent de 

 bestanddeelen van den tormentillawortel) wordt opgegeven. 

 Het is licht verklaarbaar, dat ik daardoor aanvankelijk aan 

 de juistheid van mijne uitkomsten twijfelde en na de methoden 

 van zuivering zooveel mogelijk gewijzigd te hebben, de ana- 

 lysen herhaalde. Steeds echter kreeg ik dezelfde uitkomst, 

 zoodat ik thans overtuigd ben, dat door de bovengemelde 

 Duitsche scheikundigen om de eene of andere reden (wel- 

 licht ten gevolge van het bezigen van gewone kurken bij 

 de analyse) een te hoog koolstofgehalte is verkregen. 



Ik laat nu de resultaten volgen van eenige der meest be- 

 trouwbare door mij verrichte analysen. (De stof werd op 

 110° C. gedroogd.) 



Kinovazuur. 



1) 0.2008 Gr. gaven 0.5337 Gr. 0O 3 en 0.1 730 Gr. Ö 3 Ö 



2) 0.2218 » » 0.5920 » » » 0.1870 » // 



3) 0.2219 » » 0.5902 » » » 0.1886 » * 



*) Ann. der Chemie u. Pharm. CXI. 182 en verv. 



f) J. f. p. C. 102. 17 en verv. 



§) Ann. der Chemie u. Pharm. 145. 5 en verv. 



