( 155 ) 



den is te groot, als dat wij tot zulk een uitspraak gerech- 

 tigd zouden zijn. 



De gevonden waarden kunnen nog tot een tweede beves- 

 tiging van de theorie der elasticiteit dienen, op dezelfde 

 wijze als dit ook reeds door Regnaült en Grassi bij hun 

 piëzometrische proeven geschied is. Tabel 1 geeft ons in 

 de laatste kolom de schijnbare uitzetting van het inwendig 

 volumen des piëzometers, wanneer de inwendige druk om 

 één atmospheer toeneemt. Dezelfde tabel geeft ons in de 

 voorlaatste kolom, of waarschijnlijk nog nauwkeuriger tabel 

 2 in de laatste kolom, de uitzetting van het uitwendig, res- 

 pectieve de inkrimping van het inwendig volumen van het 

 piëzometervat, wanneer de inwendige, respectieve de uitwen- 

 dige druk om één atmospheer toeneemt. Het verschil van 

 beide waarden moet volgens de theorie gelijk zijn aan de 

 in de laatste kolom van tabel 3 voorkomende waarde voor 

 de schijnbare inkrimping van het water in den piëzometer, 

 wanneer de in- zoowel als de uitwendige druk om één at- 

 mospheer toeneemt. Nu vindt men voor het bedoelde ver- 

 schil uit tabellen l en 2: 



325,90 — 142,28 — 183,62 



en uit tabel 3: 



185,37. 



Deze waarden zijn niet volkomen aan elkander gelijk. Zij 

 mogen dat echter ook niet zijn, omdat zij niet behooren 

 bij dezelfde temperatuur. Deze waarden stellen namelijk 

 voor de inkrimping van een volumen water gelijk aan het 

 inwendig volumen van den piëzometer bij een verhooging 

 van druk om één atmospheer, verminderd met de inkrimping 

 van eenzelfde volumen glas bij dezelfde verhooging van druk. 

 Nu is deze laatste inkrimping waarschijnlijk slechts weinig 

 afhankelijk van de temperatuur. Volgens Grassi's proeven 

 is de veranderlijkheid van den samendrukbaarheidscoëfficiènt 

 van glas met de temperatuur zoo gering, dat zij tusschen 

 de enge temperatuursgrenzen van onze proeven verwaarloosd 



11* 



