( 225 ) 



aan den » hoofdstroom" v en aan de magnetische kracht 

 haar ontstaan te danken heeft. Deze bijkomende electromo- 

 torische kracht kan door k v worden voorgesteld, en de 

 geheele kracht, waaraan de stroom u evenredig moet zijn, 

 wordt dan X ± h v , terwijl men op dezelfde wijze evenwij- 

 dig aan de ?/-as de electromotorische kracht Y zp h u heeft. 

 De keus der teekens hangt samen met den aard van het 

 gebezigde assenstelsel. Wij zullen aannemen, dat eene 

 wenteling van de positieve x- naar de positieve y-as (over 

 een rechten hoek) voor een beschouwer, die aan de zijde 

 der positieve 2-as geplaatst is, met de beweging der wijzers 

 van een uurwerk overeenstemt. Dan volgt uit het in § 3 

 gezegde, dat in (1) h voor ijzer positief, voor de andere 

 onderzochte metalen negatief is. 



Overigens volgt uit de zwakke werkingen, die bij de proef 

 van Hall werden waargenomen, dat zelfs in een zeer sterk 

 magnetisch veld, de grootheid h zeer klein is in vergelijking 

 met x. Wij zullen dan ook bij alle volgende berekeningen 

 de tweede en hoogere machten van h verwaarloozen. 



§ 8. De vergelijkingen (1) kunnen vooreerst worden ge- 

 bezigd, om hetgeen Hall waarnam in bijzonderheden na te 

 gaan. Daarbij merken wij op, dat wij in het dunne metaal- 

 blad, dat loodrecht op de 2-as geplaatst is, Z en w — 

 mogen stellen, en dus alleen met de beide eerste vergelij- 

 kingen te doen hebben. Valt nu de #-as samen met de 

 lengte van het metaalblad, dan is u de hoofdstroom, en 

 indien de randen niet met den galvanometer verbonden zijn, 

 treedt evenwicht in, wanneer v = 0, en dus gelijktijdig 



X — xu en Y = — liu 



is. De grootheid 



Y—^—X 

 x 



bepaalt de electromotorische kracht, die in den evehwichts* 

 toestand ten gevolge van de electrostatische lading der 



