( 247 ) 



staanbaar en gelijk aan den brekingsindex w, zoodat t = 

 en ö = n wordt en de laatste factor in (21) overgaat in 



(1 + nf 



§ 25. Blijkens de formule (21) is Mod. (8) bij verschil- 

 lende stoffen evenredig, vooreerst met de waarde, die h voor 

 deze stoffen heeft, ten tweede met de breuk 



1 + 2 o cos t + G* 



Deze kan uit de optische eigenschappen van elk lichaam 

 (bij een metaal uit den hoofdinvalshoek A en het hoofd- 

 azimuth //) worden berekend *). Zoo vind ik voor staal 

 (,/=76°40', IJ= 16° 48') ^=2,83, voor zilver (il = 

 72° 30', #r=:40 9') .F =2,09, terwijl voor zwavelkoolstof 

 (n= 1,6) F= 1,15 wordt. 



Ik heb de waarde van F ook voor zilver berekend, daar 

 dit metaal na het ijzer bij de proeven van Hall de sterkste 

 werking vertoonde en wij dus mogen verwachten, dat, wan- 

 neer eenig metaal, behalve ijzer, bij de proef van Kerk, een 

 merkbaar effect kan vertoonen, dit het zilver zal zijn. Hall 

 geeft op f), dat de waarde van h bij ijzer tot die bij zilver 

 staat als 78 tot 8,6 en verbindt men dit met de uitkomsten, 

 die wij voor F vonden, dan blijkt het, dat Mod. (d) bij 

 zilver ongeveer 12 maal kleiner zal zijn dan bij ijzer. 



§ 26. Van het meeste belang is nu de vraag, of, wat 

 de absolute grootte betreft, de verschijnselen, die Kerk, bij 

 de terugkaatsing waarnam, in overeenstemming zijn met de 

 waarde, die Hall voor h vond. Om die vraag te beantwoorden 

 moet men vooreerst de formule (21) nog eene kleine wijzi- 

 ging doen ondergaan. De werkelijke waarden der grootheden 

 // en A — deze laatste komt nl. blijkens (14) in B voor — 



*) Verg. mijne //Theorie der terugkaatsing en breking", p. 168. 

 f) PUL Mag. X, p. 323. 



