( 309 ) 



uit de uitkomsten, met gomziek weefsel verkregen, af, dat 

 de aanraking van een ziek met een gezond weefsel op zich 

 zelve niet voldoende is om gomziekte te veroorzaken, maar 

 weerspreekt het denkbeeld, dat uit het negatieve zijner re- 

 sultaten zou voortvloeien, dat de zieke weefsels geene vloei- 

 bare smetstof zouden kunnen afzonderen, om reden de mo- 

 gelijkheid bestaat dat de stukjes, voor de inoculatieproeven 

 gebezigd, spoedig gedroogd en gestorven zijn. 



Het 2 e Hoofdstuk, aan de beschrijving van den ontwik- 

 kelingsgang van Coryneum Beyerinckii gewijd, met stilzwij- 

 gen voorbijgaand, veroorloven wij ons nog even stil te 

 staan bij Hoofdstuk III, waarin de verschijnselen der gom- 

 ziekte beschreven worden. Hierin toch wordt achtereen- 

 volgens gehandeld : » Over den dood als gevolg der Coryneum- 

 infectie"; »de uiterlijk zichtbare verschijnselen der gomziekte 

 bij den Perzik"; »de anatomie der gomvorming" en »de 

 physiologie der gomvorming". De inhoud dezer onderdee- 

 len is zeer belangrijk. De groote mate van waarschijnlijk- 

 heid, dat er van het Coryneum een vloeibaar ferment uitgaat, 

 wordt hier door dui lelijk sprekende voorbeelden in het licht 

 gesteld, en verder, in overeenstemming met vroeger door 

 Prillieux verkregen uitkomsten, bewezen, dat de gom van 

 gomzieke Amygdalaceeën voor het grootst gedeelte uit een 

 weefsel ontstaat, dat, onder den invloed der infectie door 

 het cambium voortgebracht, den naam van » pathologisch 

 houtparenchym" behoort te dragen. Vervloeiing van dit 

 parenchym tot gom is het einde van de reeks der waar- 

 genomen veranderingen; en even zooals er voor den tegen- 

 natuurlijken arbeid der cambiumcellen — het voortbrengen 

 nl. van houtparenchym, waar secundair hout had behooren 

 gevormd te worden — geene andere verklaring te vinden 

 is als deze : dat het protaplasma dier cambiumcellen onder 

 den invloed van het Coryneum-feYment tot een gewijzigd 

 leven geprikkeld werd, evenzoo kan ook de vervloeiing van 

 dat parenchym tot een structuurloos slijm niet anders ge- 

 dacht worden, dan door de werking van datzelfde ferment op 

 het protaplasma der parenchymcellen te zijn voortgesproten. 



Deze beschouwingen leiden van zelf tot het besluit, dat 



