( 438 ) 



de maan zich, in beide eklipsen niet in hetzelfde punt van 

 haren epicykel bevond. 



Dit kan trouwens ook nagerekend worden, want indien 

 gegeven is de tijdruimte tusschen de beide eklipsen, en de 

 middelbare dagelij ksch e anomalistische beweging, d. i. de 

 middelbare dagelij ksche beweging in den epicykel, dan vindt 

 men door vermenigvuldiging den door de maan in den epi- 

 cykel doorloopen boog. 



De drie eklipsen, die Pïolemaeus voor zijn onderzoek ge- 

 bruikte en die te Baby Ion waren waargenomen, hadden plaats 

 gehad op dagen, die hij naar de Egyptische wijze opgeeft, 

 nl. hij noemt den hoeveelsten van welke Egyptische maand 

 elke eklips plaats had, en verder in welk regeeringsjaar 

 van welken vorst. Deze datums laten zich nu gemakkelijk 

 tot Juliaansche herleiden, zie bijv. Ldeler, Handbuch der 

 mathematische?! und technischen Chronologie, I, p. 102. Men 

 vindt dan dat de middens der drie eklipsen plaats hadden : 



721 j. v. Chivden 19 den Maart 9 u 30 m W. T. Babyion, 



720 » » » » 8 slen » 12 » » » , 



720 » » » » l steD September 8 30 » » » 



De herleiding op M. Tijd te Alexandrië is — u 50 m . 



De zon stond bij de l e eklips op 354 1 / 2 lengte, 



» » 2 e » » 343 3 / 4 » , 

 » » 3« » » 153 1 /* » . 



Tusschen de l e en 2 e eklips is dus 349°15' lengte, 

 » » 2e » 3 e » » » 169 30 » . 



Maar de oogenblikken waren tijd op middelbaren herlei- 

 dende, en lettende op de middelbare dagelijksche beweging 

 in lengte, vindt hij daarvoor in de genoemde tusschenruim- 

 ten 345°51' en 170°7', dus in het ééne geval 3 °2 4' minder, 

 in het andere geval 37' meer dan de ware beweging ge- 

 weest is. De geheele omwentelingen worden in beide ge- 

 vallen buiten rekening gelaten. 



Evenzoo lettende op de middelbare beweging der anomalie 

 (zooals Ptolemaeus dit noemt), verkrijgt hij eene beweging 





