( 91 ) 



Hieruit ziet men, dat de verandering der aantrekking, 

 ontstaan door de verandering van potentiaal, evenredig is 

 aan het oorspronkelijk potentiaal der niet afgeleide beklee- 

 ding. En daar die verandering van aantrekking de oorzaak 

 der geluidgevende beweging is, zal ook de sterkte van het 

 geluid aangroeien met het oorspronkelijk potentiaal. 



Ofschoon wij in het bovenstaande de bewegingskrommen 

 van den geladen en den ongeladen condensator niet met 

 wiskunstige nauwkeurigheid bepaald hebben, bleek uit de 

 overeenstemming tusschen de beredeneerde resultaten en de 

 proeven toch, dat de beschouwingen omtrent de werking der 

 ladingsbatterij geheel juist waren. 



Om echter den juisten vorm dier bewegingskrommen te 

 bepalen, dient de volgende mathematische ontwikkeling, die 

 ik aan den Hoogleeraar Bosscha verschuldigd ben. 



Wanneer er voor de microfoon, die met den primairen 

 draad van den inductieklos verbonden is, een enkelvoudig 

 geluid wordt voortgebracht, dan zal de sterkte der in den 

 dunnen draad opgewekte inductiestroomen door een sinusoïde 

 kunnen worden voorgesteld. Wordt er met den secondairen 

 draad een condensator verbonden, die ook nog een perma- 

 nente lading a heeft, dan zal de grootte der lading op 

 elk oogenblik kunnen worden gevonden uit de uitdrukking 



t 

 a -f- h sin 2 n — , waar T den trillingstijd voorstelt van den 



toon, die voor de microfoon is voortgebracht. Wijl de aan- 

 trekking K der bekleedseis evenredig is aan het vierkant 

 der lading, zoo is: 



(t \ 2 t t 



a 4- b sin 2 n— \ = a 2 4- 2 a b sin 2 n — -i- b 2 sin 2 2n-. 

 -r T j -r T -\ T 



Is a = 0, dus heeft de condensator geen permanente lading, 

 dan is: 



Ki = b* sin 2 2 ir -. 



