( 97 ) 



daar er dan slechts verzwakking en versterking van magne- 

 tisme plaats heeft, terwijl omkeering van polariteit, bij een 

 voldoende sterkte van den permanenten magneet, geheel ver- 

 meden is. Met andere woorden : de magneet dient slechts om 

 omkeering van polariteit te verhinderen. Daarom is een zeer 

 zwakke permanente magnetiseering reeds voldoende, om een 

 telefoon gearticuleerd te doen spreken. 



Dit bleek dan ook reeds genoegzaam uit de proef met 

 de telefoon met weeke ijzerkern, die ik zooeven vermeldde. 

 Ten overvloede deed ik nog een andere proef, waarbij ik 

 eerst een telefoon met versch gegloeide ijzerkern, en zonder 

 magneet, aan het oor bracht, zonder iets te kunnen ver- 

 staan, van hetgeen er tegen de microfoon gesproken werd. 

 Nadat ik slechts een oogenblik een permanenten magneet 

 bij de kern had gehouden, had deze laatste reeds remanent 

 magnetisme genoeg om de telefoon gearticuleerd, ofschoon 

 zwak, te doen spreken. 



In verband met het voorgaande, doet zich nu de vraag 

 voor, of het voordeelig is, den polariseerenden magneet in 

 de ontvangende telefoon zoo sterk mogelijk te nemen, of 

 dat men dien maar juist sterk genoeg moet maken, om om- 

 keering van polariteit te voorkomen? 



Aan het kiezen van een zeer sterken magneet is, theore- 

 tisch gesproken, zoowel een voordeel als een nadeel verbon- 

 den. Het voordeel ontstaat daaruit, dat een sterke magneet 

 ook de trilplaat sterk zal magnetiseeren, terwijl de veran- 

 dering van aantrekking evenredig is aan het magnetisme 

 der trilplaat. Zij m het magnetisme van den staalmagneet 

 en m\ dat der trilplaat, dan is de aantrekking: 



K— C 



m m\. 



Nemen wij aan, dat de trilplaat verzadigd, en dus m\ 

 constant is, dan is: 



d K = C m\ dm. 

 Het nadeel, dat echter aan de keuze van een zeer sterken 



VERSL. EN MEDED. AFD. NATUURK. 2de REEKS. DEEL XX. 7 



