( 121 ) 



Vertooch. II. Voorstel. 



Vant een geluijt der achste tottet ander twelf 

 eevegroote halfthoonen te weesen. 



Om hier af tottet begeerde te commen, ick sal eerst 

 verclaren datter vant een geluijt der achste tottet ander, 

 ses evegroote thoonen sijn; daer na dat de selve twelff 

 evegroote half tonen doen. Angesien het de natuer soo 

 niet vervougt en heeft, dat wij deur natuerlicke gestalte 

 ses heele thoonen met seker oirdeel connen achter mal- 

 cander singen, soo sal ick om tottet bewijs te commen eenige 

 speeltuijch tot hulpe nemen, en daer me voorbeelt geven. 

 Laet onder andere reetschappen genomen sijn twee clave- 

 singels daer af het mij der leechste ende het dimmende 

 sa van d'ander in een selfde hoochde sijn, twelck soo wesende, 

 van sa onder de voorsz. mij der leechste clavesingel tottet 

 selve mij sijn (welverstaende alsmen de *) spleten ongeroert 

 laet f)) drie heele evegroote thoonen. En van dat mij 

 of anders van het boveschreve sa van d'ander (dat een selve 

 is, om datse deur t'gestelde evehooch sijn) tottet mij 

 daer boven, sijn oock drie heele thoonen, sulcx datmen daer 

 mede sal hebben en connen hooren ses vervolgende heele 

 thoonen die, als geseijt is, de menschen met geen seecker 

 oirdeel vervolgens singen en connen. Ende sal alsdan d'er- 

 varing betuijgen het bovesz. mij der hoochste clavesingel 

 tottet bovesz. mij der leechste, de volcommen achste te 

 maken: Waer mede het eerste deel bewesen is. 



Angaende het ander, te weten elcke heef e thoon twee 

 evegroote halftoonen te doen, wort aldus verclaert : 



*) Fenten. 



f) De woorden, ongeroert laet, heb ick gestelt in plaets van een woort dat 

 ick niet lesen conde meenende uijt ander cladde dat de sin daer oock te wesen. 



