( 134 ) 



een oirdeelelick verschil vant geluijt van cTander, gemerckt 

 de twee banden des grooten halftoons becans liet vieren- 

 deel wijder van malcander commen te leggen dan de banden 



des cleenen halfthoons in reden — — . 



243 



Nu dan uijt de voorgaende stelling der vijfdens reden 3 / 3 

 niet volgende tgeene daer uijt behoort te commen, en noch 

 te blijven seggen die stellinge goet te wesen, lek ben noch 

 vande meijning beschreven int 2 e lidt der 6 e bepaling 

 vant j e boeck des Eertclootschrifts, alwaer met ander 

 omstandigen, welcke tot die plaets vereijscht wierden, 

 geseijt is sulex soo veel te sijn, als oft ijmant bekent waer 

 vier pinten waters een stoop te maken, maer soo dickwils 

 hij in een vadt twaelfmael een maet giet, die hij meent 

 een pint te doen, soo dickwils bevint hij min dan drie 

 stoop, sonder te weten, dat zijn genomen maet minder dan 

 een pint moet wesen. 



Nu dan ick sulex voor openbaer dwalingh houdende, segh de 

 vijfdens volcommen reden, als int 3 e voorstel, te sijn van 

 2 tot \/ (12) 32, want daer me voort gevaren, als boven d'een 

 halftoon wort met d'ander na behooren evegroot bevonden 

 elck in reden van 2 tot \/ (12) 2048; besluijtende hier uijt 

 gelijck t' voornemen was der Griecken everedenheijt niet 

 wel getroffen te wesen. 



Merckt. 



Men soude benevens de breeder verclaring gedaen op d'oirsaeck 

 der bovesz. dwalinge int 2 e lidt der 6 bepaling van j e boeck 

 des Eertclootschrifts noch meugen dit seggen: Ange- 

 siender inde natuer geen ander getal en is, daer de 



