( 175 ) 



gheluyden der dobbeleerste hebben soo grooten gheljjcheyi 

 dat singhende twee persoonen, eenen lir.lt, ick 

 neem een ouclt mensch met een kindt, dese een 

 dobbeleerste hoogher als die doch sonder kennis der dobbeleersten 



sij en weten ghemeenlick anders niet dan datse 

 beyde in een selfde toon synghen. Ja wij sullen 

 hieroockbewysen dat sulcx dalder er varendstesomtytsghebeurt. 

 Soo groot dan is dese ghelyckheyt dattet in hen een ghelaet 

 der selfheyt heeft, daerom bij de twee 



boveschreven stemmen der dobbeleersten ghestelt 

 eenighe derde stem alsnlcken aert van soetlnidichheyt 

 ofte quaetluijdichheyt als die derde met 



deene maeckt soodanighe maektse oock met 

 dander. Als neem ick die derde 



stem een toon boven de leegste wesende, sij maekt 

 daer mee de qualuydighe tweede ende teghen de 

 bovenste de qnaluydighe sevende van ghelycke ghedaente: 

 Maer soo de derde stem twee toonen boven de leechste 

 waer, maken de soetluydighe derde ende 



met de bovenste gheen qnaluydighe toon 



maer de soetluydighe sesten van ghelycke gedaente: Ende 

 vervolghens de derde stem met de bovenste een 

 behaeglick vyfde makende, sij en can met 

 donderste stem niet mishaeghlick wesen, maer 

 maeckt daer teghen een behaeghlicke soetluydighe 

 vierde. Want dit is een ghemeen reghel dat 



een selfde tot eveneen selfde reden 1 heeft. 

 Hier toe mochtmen noch brenghen de loofweerdiche 

 der Grieken met hun navolghers diet soo mede 

 verstaen hebben, maer die verlatende sullen ant 

 daetlich bewijs commen. Ymandt de vierde 



