( 170 ) 



quaetluydich achtende segghende die in sijn ghehoir 

 mishaeghlick te wesen, de contrari ende sijn onghelyck 

 wort hun aldus bethoont, men sal nemen eenighe twee 

 verscheyden gheluijden als van een snaer met een 

 menschestem ofte een fluyte met een snaer oft een stem 

 met een fluyte daer mede makende alsnu een 

 vierde alsdan een vyfde ende dat tot verscheydemael 

 ende oock verscheyden vierden en vyfden hoogher en 

 leegher, vraghende telck an sijn partie wat het 

 is dat hij sinct ende sullen daetlick bevinden dat hij sonder 

 sekerheyt daer af oirdeelende sijn selven dickwils 

 teghen sal spreken dicmael een vyfde achtende tgene 

 hij te vooren een vierde seyde te wesen ende weder 

 ter contrarie een vierde oirdeelende tgene hij te 

 vooren een vyfde gheseyt had: Twelck soo 

 daetlick blyckende wat behouven wij meer woorden V 

 Wie isser soo onredelick die hem met sijn selfs 

 woorden beschamen sal? segghende de vierde 

 mishaeght mij ende de vyfde bevalt mij seer wel. 

 Maer om deser dynghen oirsake wat breeder te verclaren 

 soo is te weten dat als sulcke twee gheluyden tsamen 

 een eerste ofte dobbel eerste maken dalderscherpste 

 ghehoiren en connen niet sekerlick oirdeelen welck 

 van tween het is. Om hier af by voorbeelt noch 

 opentlicker te spreken ick neem datter twee sijn 

 deen op de fluyte spelende dander synghende, 

 elck sijn partie van eenich liedt ghesonghen 

 ghelyckmen achten soude dattet behoort te wesen 



