OVER DE THEORIE 



DER 



VEERKRACHTIGE NAWERKING 



DOOR 



G. J. MICHAËLI 



§ 1. De vergelijkingen ter bepaling van het evenwicht 

 en van de beweging der vaste veerkrachtige lichamen zijn 

 af te leiden uit het beginsel, dat deze lichamen uit mole- 

 culen zijn samengesteld, die aantrekkende en afstootende 

 krachten op elkander uitoefenen. De werking van de eene 

 molecule op de andere wordt daarbij voorgesteld door een 

 kracht en een koppel. Door de meeste schrijvers werd dit 

 laatste zonder opheldering buiten beschouwing gelaten. Pois- 

 son *) meende, dat de verschillende koppels elkander ophef- 

 fen, omdat in een werkingssfeer een zeer groot aantal mole- 

 culen voorkomen, die zonder regelmaat daarin verspreid zijn. 

 Hij noemde het verdwijnen van het koppel een noodzakelijk 

 gevolg van de wet der groote getallen. Het blijkt echter, 

 dat in het algemeen, als men aan de moleculen een wille- 

 keurigen vorm toekent, de koppels elkander geenszins op- 

 heffen. Bij een eerste benadering kan men ze verwaarloozen, 

 wanneer de onderlinge afstanden der moleculen zeer groot 

 zijn ten opzichte van hare afmetingen ; de uitkomsten, welke 

 bij die onderstelling verkregen worden, zijn voldoende ter 

 verklaring der gewone elastische vormveranderingen. 



*) Mémoires de V Academie, T. XVIII. Paris 1812. 



