(304 ) 



genomen, wordt in § 8 uitvoerig besproken. Alleen als in 

 een werkingssfeer een zeer groot aantal gelijke moleculen 

 aanwezig zijn, die in den natuurlijken toestand van het 

 lichaam gemiddeld naar alle richtingen gelijk gerangschikt 

 zijn, bestaat bij een vormverandering geen terugwerkend 

 koppel. Dit eenvoudige geval (dat Warburg onderstelde), is 

 eerst onderzocht en daarbij aangenomen, dat de moleculen 

 vrij kunnen wentelen. 



Daarna is nagegaan, wat gebeuren zal, als om elk punt 

 de rangschikking der moleculen niet isotroop is. Verder 

 is de invloed berekend, dien een weerstand op de verkregen 

 uitkomsten heeft. 



Verschillende hypothesen zijn opgesteld omtrent den weer- 

 stand, dien de moleculen bij de wenteling ondervinden, zoo- 

 wel ter verklaring van de langzame beweging bij de elasti- 

 sche nawerking, als van de blijvende verandering in richting 

 na de werking van mechanische en magnetische krachten. 

 In de paragrafen 11 en 12 zijn de voornaamsten dier hy- 

 pothesen vermeld en is over hare waarde, bij de berekening 

 der verschijnselen, het een en ander meegedeeld. 



Eindelijk volgen nog een paar opmerkingen over den in- 

 vloed van de veerkrachtige nawerking op de demping der 

 trillingen. 



§ 2. Een andere theorie der veerkrachtige nawerking werd 

 door O. E. Meijer *) gegeven. Zij verdient slechts kortelijk 

 vermeld te worden, daar de schrijver haar later heeft inge- 

 trokken f). 



Meijer ging van de hypothese uit, dat in vaste lichamen, 

 even als in gassen en vloeistoffen, een inwendige wrijving 

 zou bestaan tusschen de deelen, die zich ten opzichte van 

 elkander bewegen, en zocht daarin de oorzaak der nawer- 

 king. Hij nam dus aan, dat de spanningen in een veer- 

 krachtig lichaam niet alleen van de verschuiving der deeltjes 

 zouden afhangen, maar ook van de snelheid dier verschui- 

 ving. Uit de bewegingsvergelijkingen, welke hij opstelde, 



*) Pogg. Annal. CLI, p. 108. 



f) Wiedemann Annal. IV, p. 257. 



