( 347 ) 



Daarentegen zal de nawerking, die in een hoofdvlal bestaat, 

 zooals bij de proeven ook gevonden werd, door de buiging 

 in een ander vlak en in liet algemeen door de vormveran- 

 dering in een andere richting gewijzigd worden. Bei ie uit 

 bovenstaande theorie eenvoudig genoeg af te leiden. Wor&\ 

 de doorsnede van den cilinder als zeer klein aangenomen, 

 dan kunnen in (35) de spanningen t$] en f23 verwaarloosd 

 worden. Bij de samenstelling van een torsie om de as van 

 den cilinder en van deze buiging wordt een vergelijking 

 vonden, dié van (34) alleen daarin verschilt, «lat voor a in 

 de plaats wordt geschreven: a Y §. Even als daar, volgi ook 

 hier, dat M'% bij dezelfde onderstelling een maximum is 

 Een nawerking dus, die door torsie wordt opgewekt, 

 dan door een daarop volgende buiging verminderen, zooals 

 door de waarnemingen aangetoond werd. Bij de resultaten, 

 die uit vergelijking (35) zijn verkregen, werden de spannin- 

 gen aan de oppervlakte van den cilinder en de krachten, 

 die op al zijn punten, na de wenteling der moleculen, moe- 

 ten werken, om de vormverandering constant te houden, 

 verwaarloosd. De krachten, die op den mantel moeten wer- 

 ken, zijn : 



X(0) = Tn' cos n 

 Y(0) = T22' sin n 

 Z(Q) =± T31' cos n + t-u sin n ; 



waarin n de hoek is, dien de normaal aan het oppervlakte- 

 element met de g-as maakt. Nu is blijkbaar cos n een even 

 functie van ?; en sin n een oneven functie. Berekent men 

 dus de momenten dezer krachten ten opzichte van de coördi- 

 naat-assen, zoo ziet men, dat zij geen verandering breng 

 in het boven verkregen resultaat- 

 De krachten, die binnen den cilinder op eenig punt moei 

 werken, zijn: 



d TI3' __ d T2B _ d T33_ f 



ai """ iv öt ' 



23* 



