( 364 ) 



beweging te kunnen veroorzaken. De wenteling moet ge- 

 ringer zijn dan in het geval, dat de koolstof-deeltjes niet 

 aanwezig waren, want zij houdt niet op als het magnetisch 

 koppel evenwicht met het terugwerkend koppel maakt, 

 maar als het verschil hunner momenten een bepaalde grootte 

 bereikt. Een groot aantal waarnemingen van Villaki, 

 van G. Wiedemann, van Jamin en van anderen werden door 

 Chwolson uit zijn hypothese afgeleid. 



Een dergelijke hypothese als Chwolson ten opzichte van 

 het staal aannam, kan in het algemeen dienen, om de 

 permanente verandering in richting der moleculen te bere- 

 kenen. Wij onderstellen dus, dat in elk lichaam het koppel, 

 dat op een molecule werkt, een bepaalde grootte moet over- 

 treffen, om beweging te veroorzaken. Het is duidelijk, dat 

 deze onderstelling, bij de geheele onbekendheid, waarin men 

 verkeert ten opzichte van de inwendige bewegingen in de 

 vaste lichamen, slechts als noodhulp moet dienen, om de 

 verschijnselen zoo goed mogelijk te kunnen berekenen. 



Noemt men nu het weerstandsmoment \ Q, dan verandert 

 vergelijking (41) in: 



D 1 {1 + /u)asin2cp= Gsin2p + Q (53) 



Is de molecule uit den stand van evenwicht afgeweken, 

 dan poogt, na opheffing der uitwendige krachten, die op 

 het lichaam werkten, het koppel J Gsin2p haar in de 

 vroegere richting terug te brengen, maar daarvoor moet het 

 moment van dat koppel grooter zijn dan J Q. 



Een kleine afwijking zal dien ten gevolge blijvend zijn. 

 Wanneer p Y de grootste afwijking is, die de as van een 

 deeltje nog met de oorspronkelijke richting kan maken, 

 zonder dat zij terugbewogen wordt, heeft men: 



• „ Q 



sm2 Pl =-. 



De spanning, die zulk een afwijking veroorzaakt, wordt 

 afgeleid uit : 



