33 



dsverloop 

 schen het 

 rlijden en 

 onderzoek. 



10 m. 



91 m. 



Resultaten van het onderzoek. 



Aanteekenikgen. 



Het gelaat is sterk opgezet. Borst- en buikwand vertoonen dui- 

 delijke teekenen van ontbinding; de huid is groen gekleurd, die 

 der bovenste ledematen eveneens, hoewel minder. De huid der 

 onderste ledematen heeft hare natuurlijke kleur behouden. Bij 

 het openen der buikholte ontsnapt eene groote hoeveelheid wal- 

 gelijk stinkend gas. De schedel wordt niet geopend. (15 Mei 1835). 



Arsenicum gevonden in den maaginhoud, de maag en een ge- 

 deelte der darmen. 



Het lijk wordt den 21"ten November 1836 te Saint-Martin-sur- 

 Oreuse, département de 1'Yonne, opgegraven en is buitengewoon 

 goed bewaard gebleven. Het wordt naar Parijs gezonden en daar 

 den 30sten November onderzocht. Alleen de romp is aanwezig; men 

 had er, vermoedelijk om het vervoer gemakkelijk te maken, het 

 hoofd en de ledematen afgenomen. De kleedingstukken zijn aan 

 de donkerbruine huid gekleefd. Borst- en buikholte zijn gesloten; 

 de laatste is tot op de wervelkolom ingevallen. De buikinge- 

 wanden zijn ineengeschrompeld en, met uitzondering van de lever, 

 niet meer te onderscheiden. Het middenrif is onvolledig. De 

 borstorganen zijn niet meer te herkennen. Al de beenderen zijn 

 buitengewoon licht en breekbaar. 



Arsenicum gevonden. 



Het skelet is goed bewaard, alle banden en kraakbeenderen zijn 

 evenwel verteerd. In de buurt der losse bekkenbeend eren zit veel 

 lijkeuvet aan de aarde en aan de overblijfselen der kleederen. 



Het scheikundig onderzoek maakt het hoogst waarschijnlijk dat 

 er nog geringe sporen van arsenicum in het lijk aanwezig zijn. 



De beenderen van het skelet zijn bijna allen los. Bij de 

 bekkenbeenderen bevindt zich eene zwarte, glibberige massa, 

 waarschijnlijk overblijfselen van het darmkanaal. 



Arsenicum werd niet gevonden. 



Bij de opening der kist bespeuren alle omstanders een zwak- 

 ken, maar toch duidelijk waarneembaren knoftookreuk. Het lijk- 

 kleed is gedeeltelijk behouden en met myriaden doode maden 

 en larven bedekt. De huid van het gelaat is geheel gemumifi- 

 ceerd, zwartbruiu, perkamentachtig. Neus, oogen, ooren en de 

 weeke deelen van mond- en keelholte zijn geheel verdwenen. 

 De bekleedselen der borstkas zijn grooteudeels verteerd, het 

 overblijvende is voor een deel gemumificeerd. De borstingewan- 

 den zijn als zoodanig verdwenen. De buik is door een wollen 

 lap omgeven. Daaronder zijn de huid en de voorste buikspieren 

 gemumificeerd; de overige buikspieren zijn in adipocire veran- 

 derd. De buikingewanden zijn geheel verdwenen en, even als de 

 borstorganen, in lijkenvet omgezet. Huid en spieren van alle 

 ledematen in adipocire veranderd; de verbinding der beenderen 

 is zeer los. 



Arsenicum niet gevonden. 



Sterke lijk verstij ving. Teekenen van ontbinding worden niet 

 vermeld. (18 December 1843). 



Arsenicum aangetoond in maag- en darminhoud, in maag, 

 darmen, lever, bloed. 



HURK. VJSEH. DER KON. AKADEMIE. DEEL XXV. 



De man leefde met zijne vrouw in onmin, was 

 kort vóór zijn dood uit de gevangene, waarin hij 

 eenige dagen doorgebracht had, ontslagen en werd 

 door zijne vrouw vergiftigd. 



In November 1833 verhaalde de Wed. Lamotte 

 dat de Wed. Chevallier haar tot eenige erfgenaam 

 gemaakt had en dat deze niet lang meer leven 

 kon. Eenige dagen later stierf zij bijna plotseling 

 na hevig braken en heftige buikpijnen. De ver- 

 denking viel algemeen op de Wed. L. Drie jaren 

 later brandde het huis van een harer buurvrouwen 

 af. Deze, die kennis droeg van de vergiftiging 

 der Wed. C, klaagde de Wed. L. aan. 



De man, Joh. Bapt. Sohler, had zijne eerste vrouw, 

 Margaretha Bauer, door verstikking gedood door 

 haar, volgens zijn zeggen, durante coïtu, mond en 

 neus dicht te houden. De tweede vrouw, M.J.M., 

 was door hem met u Mausnudeln" vergiftigd. Daags 

 na de begrafenis van deze werd haar zoontje met 

 hetzelfde middel gedood. De vader wenschte daar- 

 door in het bezit van het vermogen van het 

 knaapje te komen. Niet lang daarna trad Sohler 

 voor de derde maal in het huwelijk met Josepha 

 Maier; ook deze trachtte hij tot twee malen toe 

 door hetzelfde vergift uit den weg te ruimen. Een 

 paar jaren later werd het 2-jarig dochtertje der 

 derde vrouw op dezelfde wijze vergiftigd. Sohler 

 hoopte daardoor de moeder, die bijzonder aan dit 

 kind gehecht was, meer aan zich te binden. 



A 5 



