mingen van Arsenicum-Vergiftiging. 



dsverloop 

 chen het 



rlijden en 

 nderzoek. 



Resultaten van het onderzoek. 



Aanteekeningen. 



2 jaar. 



j. 2 m. 



m 3 m. 



Het lijk is als een mumie gedroogd. Handen, vingers, voeten 

 en teenen zijn krampachtig samengetrokken; de huid is als per- 

 kament. De maag en de darmen kunnen niet meer 

 van elkander onderscheiden worden. Net, lever en nie- 

 ren zijn talkachtig (waarschijnlijk in lijkenvet omgezet). Rug- 

 wervels en bekkeubeenderen zijn van elkander gescheiden. De 

 longen, het hart en de milt bevinden zich in goed bewaarden, 

 natuurlijken toestand. De schedel wordt niet geopend. 



Arsenicum niet gevonden. 



Het lijk is nog niet vergaan, maar slechts ingedroogd. De 

 buikwand is ingevallen en zóó droog en hard dat hij niet dan 

 met moeite kan doorgesneden worden. De darmen, het net en 

 de maag vertoonen zich als eene weeke, brijachtige, op talk ge- 

 lijkende massa (lijkenvet?). De darmen en de maag zijn 

 niet goed te onderscheiden. De lever en de milt zijn don- 

 kerblauw van kleur. De longen zijn sterk samengevallen en het 

 hart is in eene brijachtige massa veranderd. 



Arsenicum niet gevonden. 



Vrij ver gevorderde ontbinding, zoowel uit- als inwendig. Ge- 

 laat misvormd. Buikwand sterk gespannen. Maag door gas zeer 

 uitgezet. Pancreas niet meer te vinden. Spieren der onderste 

 ledematen wankleurig. (25 Mei 1804). 



Arsenicum in den maaginhoud aangetoond. 



Verschillende deelen van het lijk zijn reeds in een vrij ver 

 gevorderden graad van ontbinding. De stank is walgelijk. Het 

 lijk is aan de voorzijde geheel met eene dikke laag witte schim- 

 mel bekleed Ontelbare maden bedekken het gezicht. De weeke 

 deelen van het hoofd zijn verteerd. De buikwand is lederachtig 

 en hard, bruin als mahoniehout. Het vet en de spieren zijn in 

 eene spekachtige (kaasachtige) massa veranderd (lijkenvet?). De 

 milt en eenige andere (welke?) buikingewanden laten, wegens de 

 ontbinding, geen verder onderzoek toe. De hersenen zijn tot eene 

 stinkende, grijsgeelachtige massa samengevloeid (24 üctober 1809). 



Arsenicum niet gevonden. 



Het geheele lijk en vooral het gelaat is met eene dikke, 

 sneeuwwitte schimmellaag bedekt; het gelaat is niet meer te 

 herkennen. De huid is over de geheele oppervlakte van het 

 lichaam hard, bruin als mahoniehont. De buikwand is matig 

 uitgezet, klinkt bij het aankloppen en biedt bij het doorsnijden 

 weerstand als de korst van oude kaas. De buikingewanden zijn 

 samengevallen, doch goed te onderscheiden. De lever vooral is 

 zeer klein, hier en daar met een witte schimmel in den vorm 

 van dendriten bedekt (tyrosine kristallen); deze worden ook aan 

 de naar boven gekeerde vlakte der maag gezien. Hersenen iu 

 eene glibberige, stinkende massa veranderd, die geen verder 

 onderzoek toelaat. (23 October 1809). 



Arsenicum gevonden. 



Ik heb dit en het volgende sectie-verslag 

 meestal woordelijk weergegeven. U. stierf den 

 Uden September 1800; hij was veel ouder dan 

 zijne echtgenoot en reeds vóór hun huwelijk (1779) 

 ziekelijk en zwak. 



Mej. W. stierf den 24sten Januari 1801 ; 

 werd 'den 25sten Maart 1803 onderzocht. 



het lijk 



Dood in den nacht van 21 — 22 Februari 1804. 

 In de beschrijving wordt uitdrukkelijk vermeld 

 dat van een perkamentachtig voorkomen der huid, 

 het door het proces van Mevrouw Ursinus te 

 Berlijn bekend geworden kriterium eener vooraf- 

 gegane arsenicum-vergiftiging, niets te bespeuren 

 was dan aan de behaarde huid van het hoofd. 



Deze en de beide volgende waarnemingen heb- 

 ben betrekking op de slachtoffers der beruchte 

 Anna Margaretha Steinacker, weduwe Zwanziger. 



Gromann was den 8 8ten Mei 1809 gestorven en 

 het lijk had verscheidene dagen, bij grootendeels 

 warm, niet zelden heet weder boven aarde ge- 

 staan. 



Mevrouw Glaser was den 6 den Augustus 1808 

 overleden. 



