DE TOESTAND DEK LIJKEN NA ARSENICUM- VEKGIFTIGING. 21 



deren geopend. Het was warm weder en de ontbinding- was reeds ver gevor- 

 derd. Voget * voert in zijne verdediging der beschuldigde aan dat het onder- 

 zoek van de lijken van Bèta Schmidt en haar kind (twee der slachtoffers) 

 gebrekkig heeft plaats gehad ; alleen de buikholte was geopend. Verder ver- 

 melden Mende f en Graff § dat het onderzoek der te Bremen opgegravene 

 lijken de bederfwerende eigenschappen van het arsenicum niet schijnt bevestigd 

 te hebben. 



Het is te betreuren dat de mededeelingen omtrent dit belangrijk gedeelte 

 dezer beruchte vergiftigingsgeschiedenis zoo schaarsch zijn. Een nauwkeurig 

 onderzoek van een betrekkelijk groot aantal lijken, die gedurende verschillenden 

 tijd onder de aarde geweest waren, zou omtrent het vraagstuk der arsenicum- 

 mumificatie veel licht hebben kunnen verspreiden. 



Na het tot dusver behandelde tijdperk blijft de meening dat het met arseni- 

 cum vergiftigde lijk in zijne ontbinding vertraging ondervindt en ten slotte 

 mumificeert, zij het dan ook niet in alle gevallen, hare meer of minder warme 

 verdedigers vinden tot op onze dagen. Wel doet zich van tijd tot tijd de twijfel 

 hooren, maar meestal heeft het geloof, wel is waar soms wankelend, de over- 

 hand. Bij enkelen is de overtuiging zóó sterk gevestigd dat men de ontbinding 

 over het hoofd ziet om de aan het arsenicum toegeschrevene werking te kun- 

 nen staven. „Das hiesse mit anderen Worten", zegt Graff **, „die faulnisswi- 

 drige Kraft des Arseniks durch die vorhandene Faulniss beweisen zu wollen." 



De beteekenis der arsenicum-mumificatie werd slechts door weinigen ontkend, 

 het eerst na Orfila door Graff ff naar aanleiding van een geval van arse- 

 nicum- vergiftiging, waarbij, vijftien jaren na den dood, niets anders gevonden 

 werd dan een tamelijk gaaf geraamte (Hoofdst. II, Waarn. 11). Graff kwam 

 tot de volgende besluiten: 1°. lijken, waarin langs scheikundigen weg arsenicum 



* 1. c. Th. 2. S. 28. 



f Mende, Ausjiihrliches Handbuch der gerichtlichen Medizin f'ur Gesetzgeber , Rechtsgelehrte, Aerzte 

 und Wundarzte, Th. 5. S. 243. 



§ Henke's Zeitschrift fier dit Staatsarzneikunde, 1837, Bd. 33. S. 68. 



** Henke's Zeitschrift für die Staatsarzneikunde, 1837, Bd. 33. S. 70. 



■j-f Graff, Eine Vergifhuigs<jeschichte sammt einer kurzen Darstellimg der, bei Begutachtitng dersel- 

 ben durch das Grossherzogl. Hedic. Coll. zu I). zwischen dem Referenten und den sechs icbrigen Mit- 

 gliedern entstandeneu diveryirenden Ansicht in: Henke's Zeitschrift für die Staatsarzneikunde, 1831, 

 Bd. 22, S. 237. 



