20 DE TOESTAND DER LIJKEN NA ARSENICUM- VERGIFTIGING. 



Zij hebben tot de oplossing; van het vraagstuk zeer weinig bijgedragen, maar 

 verdienen toch uit een gerechtelijk-geneeskundig oogpunt ten zeerste de aandacht 

 wegens den grooten invloed, dien de meeningen, vooral van Hünefeld, gedu- 

 rende langen tijd uitgeoefend hebben. Voor een deel waren deze proeven geheel 

 overbodig. Het feit toch, dat dierlijke organen door arsenicum voor bederf be- 

 waard kunnen worden, was voldoende bekend. Voor zoover men beoogde het 

 al of niet bestaan eener arsenicum-mumificatie aan te toonen heeft men bij het 

 nemen der proeven veel te weinig, dikwijls in het geheel niet, gelet op de 

 andere omstandigheden, die in het algemeen de ontbinding van lijken vertragen 

 of versnellen. In het laatste gedeelte dezer Verhandeling zal ik het voornaamste 

 daaromtrent mededeelen. 



Omstreeks den tijd, waartoe ik thans in het historisch overzicht genaderd ben, 

 had eene gebeurtenis plaats, die in de geschiedenis der arsenicum-vergiftigingen 

 eene zeer voorname plaats inneemt, namelijk de terechtstelling van Gesche 

 Margarethe Gottfried, geb. Timm, die op den 20 stea April 1831 onthoofd 

 werd *. Deze vrouw, te Bremen woonachtig, vergiftigde van September 1813 

 tot Juli 1827 niet minder dan 32 personen met arsenicum. Vijftien daarvan 

 bezweken, waarvan één buiten haar toedoen. Acht behoorden tot hare naaste 

 betrekkingen (2 echtgenooten, moeder, vader, 3 eigen kinderen, broeder). Op 

 den 6 dei1 Maart 1828 werd zij in hechtenis genomen. 



Ondanks veel moeite is het mij niet mogen gelukken de zoo gewenschte 

 mededeelingen omtrent den toestand van de lijken der talrijke slachtoffers van 

 deze vrouw te vinden. Twee lijken werden kort na den dood onderzocht. Het 

 onderzoek van het lijk van een harer kinderen geschiedde op haar eigen verzoek ; 

 men vermoedde en vond eene „Darmverschlingung" en daarna werd het lijk niet 

 verder onderzocht. Het tweede lijk was dat van zekeren Kleine te Hannover, 

 bij wien de vergiftigster logeerde en wiens gastvrijheid zij beloonde door hem 

 met arsenicum te dooden. De behandelende geneesheer meende dat Kleine 

 aan cholera bezweken was. Het lijk werd op uitdrukkelijk verlangen der kin- 



* De geschiedenis van Vrouw van der Linden biedt vele punten van overeenkomst aan met die 

 van deze beruchte misdadigster. Men zie over haar: Voget, LebensgescMcMe der Giftmörderin Gesche 

 Margarethe Gottfried, geborne Timm, 2 Theile, Bremen, 1831. Stachow, Beitrage zur Beurthei- 

 lung der lei der Sache der Giftmörderin Gesche Mahharethe Gottfried betlieiligten Bremi&chen 

 Aerzte in: Henke's Zeitschrift für die Staatsarzneikunde, 1833, Bd. 22, S. 110. Der neue Pitaval, 

 2*« Theil,- S. 256. 



