DE TOESTAND DER LIJKEN NA ARSENICUM- VERGIFTIGING. 19 



veelheden rattenkruid vergiftigd. De lijken der muizen werden in de lucht 

 bewaard, die der konijnen werden begraven. De resultaten van Hünefeld 

 zijn in het kort aldus samen te vatten : „De bederfwerende kracht der arsenicum- 

 preparaten, met name van het arsenigzuur, is boven allen twijfel verheven. 

 Niet alleen worden de organen, welke na den dood daarmede behandeld worden, 

 daardoor voor bederf bewaard, maar ook de lijken van dieren en menschen, die 

 met arsenicum vergiftigd zijn, bieden weerstand aan de ontbinding, onder voor- 

 waarde dat de in het lichaam gevondene hoeveelheid arsenicum niet te gering 

 zij. De bederfwerende werking der arsenicum-preperaten schijnt vooral op uit- 

 droging te berusten. Aanvankelijk echter wordt de ontbinding eerder bevorderd 

 dan vertraagd ; de uitdroging is het gevolg der ontwikkeling van arsenik-water- 

 stof, waardoor de lijken steeds een knoflookreuk hebben en waardoor ook ver- 

 klaard wordt dat het arsenicum na langen tijd vaak niet in de lijken terug- 

 gevonden wordt." 



Tot geheel tegenovergestelde resultaten kwam Seemann *. Hij diende aan 

 twee honden rattenkruid in pillenvorm toe. De lijken vertoonden vóór het 

 begraven niets afwijkends. Bij een derden hond, die het toegediende arsenicum 

 grootendeels uitbraakte, werd een geheel ons rattenkruid in de maag gebracht 

 en daarna de slokdarm toegebonden om het braken te verhinderen. Het dier 

 stierf na 18 uren onder de gewone verschijnselen. Het lijk vertoonde, vóór dat 

 het begraven werd, evenmin iets bijzonders. Na 5 maanden werden de lijken 

 opgegraven. Men vond ze in ontbinding alsof er geen arsenicum toegediend 

 ware. Aan eene versnelling der ontbinding in den beginne viel dus niet te 

 denken, eerder aan eene vertraging. l 



In eene wederlegging van de meening van Hünefeld maakt Jaeger f met 

 ingenomenheid gewag van de resultaten van Seemann, die met de vroeger door 

 hem zei ven verkregene overeenkwamen. Hij bestrijdt daarin tevens de bewering 

 van Hünefeld alsof hij (Jaeger) van oordeel zou zijn dat met arsenicum 

 vergiftigde lijken zeer snel in ontbinding zouden overgaan en dat daarom de 

 ontbinding voor een zeker teeken van arsenicum- vergiftiging zou moeten gelden. 



De reeks der proefnemingen over dit onderwerp is, meen ik, hiermede gesloten. 



* Seemann, Nonnulla de Arsenici effeclu in organismum animalem per experimenta in canibus insti- 

 tuta ittustrata, praecipue de mutationibus in cadavere arsenico venenatorum, Diss. inaug. Berolini, 1829. 



f Jaeger. Einige Bemerkungen über die faulnisswidrige Wirhmg des Arsenïks in medicinisch-gericht' 

 licher Beziehung in: Henke's Zeitschrift fiir die Staatsarzneikunde, 1830, Bd. 20, S. 63. 



