DE TOESTAND DER LIJKEN NA AESENICUM- VERGIFTIGING. 17 



giftigde honden met zeer groote giften (tot 6 drachmen) rattenkruid. De lijken 

 verspreidden, zelfs nadat zij lang in een zeer vochtigen grond gelegen hadden, 

 geen stank. In de open lucht waren zij verdroogd en na verscheidene jaren 

 zonder belangrijke veranderingen. De lijken van honden, die door sublimaat 

 of opium vergiftigd of door een slag gedood waren, geraakten spoedig in ont- 

 binding. 



De leer der arsenicum-mumificatie, door de vrij grove proeven van Klanck 

 wel niet weersproken, maar evenmin voldoende bevestigd, kreeg een belangrijken 

 steun door de waarnemingen van Bachmann *, die drie lijken onderzocht van 

 slachtoffers van Anna Margaretha Steinacker, weduwe Zwanziger f (Hoofd- 

 stuk IT, Waarn. 4, 5, 6). Aan al deze lijken werden sporen van mumificatie, 

 evenwel in zeer verschillenden graad, aangetroffen. Het is echter duidelijk dat 

 Bachmann geheel door de opvatting van Welper beheerscht werd. Het lijk 

 van Gromann, (waarn. 4) dat na 5Y 2 maanden opgegraven werd, verkeerde over 

 het geheel in een toestand van zeer ver gevorderde ontbinding ; de huid van den 

 buikwand alleen was bruin en gemumificeerd. Toch werd dit als de gewichtigste 

 grond voor de waarschijnlijkheid eener vergiftiging met arsenicum, dat bij het 

 scheikundig onderzoek niet gevonden werd, beschouwd. "Voor eene bewijsvoe- 

 ring in eene tegenovergestelde richting zou dit geval althans van meer kracht 

 geweest zijn. Vele der latere waarnemers en schrijvers, voorstanders van het 

 gevoelen van Welper, hebben niet nagelaten zich ook op de ervaring van 

 Bachmann te beroepen. 



Het ontbrak echter weldra ook niet aan feiten, die de volledige geldigheid 

 van dit gevoelen deden betwijfelen. HebRéard § leidde uit zijne waarnemingen 

 af dat de ontbinding in verschillende organen niet zóó snel vordert als men 

 meende, dat de ontbinding van een lijk door verschillende omstandigheden min 

 of meer kan opgehouden worden en dat verder in vele gevallen van vergiftiging 

 met arsenicum de ontbinding niet merkbaar vertraagd werd. Ook Wendt ** 



* Bachmann, Brei Falie von Arsenik-Vergiftung als Beitrage zur gerichtlich-medizinischen Behre 

 von ihrer Ausmittelung, und zur Karakteristik ihrer Wirkungen, in: Neue Benkschriften der Physi- 

 kalisch-Medicinischen Societat zu Erlangen, Nürnberg, 18L2, Bd. 1, S. 73. 



f Over deze doortrapte bedriegster handelen o. a. : Ber neue Pitaval, 2 ter Theil, S. 218, en 

 EeüERBACH, Aktenmassige Barstelhing merhviirdiger Verbrechen, Giessen, 1828, Bd. 1, S. 1. 



§ Mémoires de la Société de medecine de Paris, 1817. 



** Wendt, Ueber Vergif tungen, 1818, § 20. 



A 3 

 NATTJURK. verh. der koninkx. akademie. deel XXV. 



