14 DE TOESTAND DER LIJKEN NA ARSENICUM- VERGIFTIGING. 



echtgenoot, hare ongehuwde tante Witten en haren minnaar, een Hollandschen 

 officier, met name Ragay, door hetzelfde vergift om het leven gebracht zou 

 hebben. Ten opzichte van Ragay hield men de verdenking spoedig voor onge- 

 grond; de geneesheeren, die hem behandeld hadden, verklaarden dat hij aan 

 longtering bezweken was. Zijn lijk werd dan ook niet onderzocht. De lijken 

 van den echtgenoot en van de tante werden opgegraven. Het gerechtelij k-ge- 

 neeskundig onderzoek werd opgedragen aan Welper, „Physicus und Geheimer 

 Ober-Medicinal-Rath" en aan den „Stadtchirurgus". 



Bij het onderzoek bleek dat beide lijken (het eerste was te Berlijn, het andere 

 te Charlottenburg begraven) niet op de gewone wijze in ontbinding overgegaan, 

 maar goed bewaard gebleven waren en het voorkomen van mumiën hadden 

 (Hoofdst. II, Waarn. 1 en 2). In geen der lijken werd bij scheikundig onder- 

 zoek arsenicum aangetoond. De deskundigen namen evenwel aan, vooral op grond 

 van de resultaten van het ontleedkundig onderzoek, dat hoogstwaarschijnlijk 

 arsenicum- vergiftiging had plaats gehad. Mevrouw Ursinus werd vrijgesproken 

 van de beschuldiging haren minnaar en haren echtgenoot vergiftigd te hebben, 

 doch wegens vergiftiging harer tante en herhaalde pogingen tot vergiftiging 

 van haren huisknecht tot levenslang vestingarrest veroordeeld. 



De bevindingen van Welper hebben in hooge mate de aandacht getrokken. 

 Ik acht het waarschijnlijk dat zijne hooge, maatschappelijke positie en zijn 

 persoonlijke invloed daarbij niet zonder uitwerking gebleven zijn. Ook het 

 aanzien der familie, bij deze treurige zaak betrokken, mag hier niet buiten 

 rekening blijven. Nog in hetzelfde jaar 1 803 riep Hufeland * in een artikel, 

 waarin hij van Welper's nieuwe ontdekking melding maakte, de vakgenooten 

 op om hunne ervaring hieromtrent te willen bekend maken. Weldra echter 

 deed ook de twijfel aan de juistheid van Welper's meening zich hooren. 

 Metzger f spaarde in zijne kritiek noch de verslagen en gevolgtrekkingen der 

 deskundigen, noch het gevelde vonnis. Maag en darmen waren in beide lijken 



tember 1802; Der neue Pitaval. Eine Sammlung der interessantesten Criminalgeschichten aller Lan- 

 der aus alterer und neuerer Zeit. Herausgegeben vom Criminaldirector Dr. J. C. Hitzig und Dr. W. 

 HEring (W. Alevis), 8*« Theil, Leipzig 1842, S. 161 u. f.; C. W. L. Schaper, Beitrdge zu der 

 Lehre von der Arsenik- Per gij "ting , gesammelt am Krankenbett und in dem Gerichtshof, Berlin, 1846, 

 S. 1, u. f. 



* Unverwesslichkeit der Leichname nach Arsenikvergiftung in: Hüfeland's Journal der practi- 

 schen Eeilkunde, 1803, Bd. 16, S. 180. 



f üeber Arsenikvergiftung und ihre Folgen in : Metzger's gerichtlich-medizinische Abhandlungen, 

 1804, 2»er Theil, S. 1. 



