DE TOESTAND DER LIJKEN NA ARSENICUMVERGIFTIGING. 77 



zij zeer zwaarlijvig was, hetgeen als ongunstig voor het ontstaan der mumifi- 

 catie beschouwd wordt. Het lijk bevatte geen arsenicum of eenig ander vergift. 



De resultaten van het bovenstaande komen, voor zoover de mumificatie betreft, 

 dus hierop neder. 



In 10 der begravene lijken werd arsenicum gevonden*; één dier lijken (XIV) 

 was nagenoeg volledig gemumificeerd ; bij VII en XII werd één hand gemumi- 

 ficeerd gevonden. 



De overige 5 begravene lijken bevatten geen arsenicum. Een daarvan (XVIII) 

 was bijna volkomen, een ander (XVI) was onvolkomen gemumificeerd. 



Hieruit volgt dus, voor zoover onze waarnemingen betreft, 

 dat mumificatie meer aangetroffen wordt bij arsenicumvrije dan 

 bij arsenicumhoudende lijken. 



IV. Besluit. 



Wij hebben thans in de eerste plaats de verschillende omstandigheden na te 

 gaan, die op de ontbinding vau lijken invloed uitoefenen. Zij zijn van zeer 

 verschillenden aard. Voor een deel zijn zij te zoeken in het lijk zelf en voor 

 een ander deel daarbuiten. Het is evenwel niet altijd mogelijk den invloed 

 dezer verschillende oorzaken scherp uit elkander te houden en men moet bij 

 het uitspreken van een oordeel met al deze invloeden rekening houden. Dit 

 levert te meer bezwaar op daar onze kennis, uit den aard der zaak, hier op 

 vele punten nog zeer gebrekkig is. 



De volgende omstandigheden, in het lijk zelf gelegen, worden geacht op de 

 ontbinding een min of meer overwegenden invloed uit te oefenen. 



Leeftijd. Orfila f leidde uit zijne proeven af dat, onder gelijke omstan- 

 digheden, de lijkjes van zeer jonge kinderen in den grond veel sneller in ont- 

 binding overgaan dan die van volwassenen en grijsaards. Casper § is in hoofd- 

 zaak van dezelfde meening, maar wijst er op dat de meeste kinderlijkjes, die 



* Ik reken IX hierbij tot de arsenicumvrije lijken. 

 f Traite dts exhumations juridiques, T. I. p. 327. 

 5 1. c, S. 30. 



