80 



DE TOESTAND DEE LIJKEN NA AKSENICUM-VERGIFTIGING. 



gas, narcotische vergiften (Casper); de verschillende vormen van stikkingsdood 

 (verdrinken, stikking, verworging) (Hofmann, Taylor), blauwzuur, morphine 

 en andere plantaardige vergiften (Taylor). 



Reeds vroeger (bl. 12) maakte ik melding van vergiften, waaraan het ver- 

 mogen wordt toegekend om de ontbinding te vertragen of te verhinderen en 

 noemde daarbij : alkohol, sublimaat, zwavelzuur, worstgift en vooral arsenicum. 

 Hofmann vermoedt verder vertraging der ontbinding na vergiftiging met cyaan- 

 kalium. Husemann * zag dat in de lijken van dieren, die met thymol vergiftigd 

 waren, de ontbinding laat optrad en Taylor geeft voorbeelden van den ver- 

 tiagenden invloed van zink-chloride en antimonium. 



Waterzuchtige lijken gaan snel in ontbinding over; hieromtrent bestaat geen 

 verschil van meening. Dit vind ik door Waarn. XVII bevestigd. Het lijk was 

 48 dagen na den dood onderzocht; de niet geheel gave kist had 1 Meter on- 

 der het droge zand gestaan. De ontbinding was zeer ver gevorderd. De ontleed- 

 zaal heeft mij talrijke bewijzen voor de juistheid dier opvatting geleverd. Het 

 groote vochtgehalte van het lijk is de oorzaak der snellere ontbinding. Ik laat 

 daarom bij hydropische lijken aan de ondervlakte lange sneden door de huid 

 maken tot op de spierscheede ; het vocht heeft daardoor gelegenheid om weg te 

 vloeien en de lijken blijven daarna veel langer in bruikbaren toestand. 



ORFiLAf vermeldt reeds dat lijken met verwondingen van zekere uitgebreid- 

 heid snel in ontbinding geraken en dat hetzelfde plaats heeft bij kneuzingen en 

 bloeduitstortingen ook zonder verscheuring van de huid. Casper beweert hetzelfde 

 voor geseceerde lijken ; ik deel dit gevoelen voornamelijk voor het geval dat de 

 onderzochte ingewanden weder in het lijk geplaatst worden. Vóór niet zeer lan- 

 gen tijd was ik in de gelegenheid twee door het overrijden van een stoomtram 

 zwaar verminkte lijken te onderzoeken. In het eerste geval vooral, waarbij het 

 lichaam op veel verschillende plaatsen getroffen was, vertoonde en verspreidde 

 de ontbinding zich, bij niet zeer hooge temperatuur, buitengewoon snel. 



* Husemann, Mn Beitrag zur Wirkung der Phenole und des Thymols insbesondere. Nach Ver- 

 suchen von J. Valveede, in: ArcJtiv fiir experimentelle Pathologie und PharmaJcologie, 1875. Bd. 4. 

 S. 280. 



f 1. c. T. 1, p. 328. Het voorbeeld, door Orfila ten bewijze aangehaald, is niet gelukkig gekozen. 

 Een lijk, waarvan een der onderste ledematen en de huid van een der wangen waren weggenomen, 

 werd 14 dagen na den dood, in reeds vrij ver gevorderden staat van ontbinding begraven. Na 3 maan- 

 den vond men niet veel meer dan een geraamte. Dit zou bij den toestand, waarin het lijk begraven 

 werd, ook zonder verminking het geval geweest zijn. 



