IN HET NEDERLANDSCH ALLÜV1ÜM. 103 



ijzeroxyde. Dit is noodig; want slaat men het SO3 met BaCl 2 neder bij aan- 

 wezigheid van ijzer, dan sleept het BaSO^ eenig Fe 2 3 mede en houdt dit zeer 

 sterk vast. Slaat men eerst het Fe 2 3 en A] 2 3 door ammonia neder, dan is 

 het zwavelzuur hoogst bezwaarlijk uit te wasschen, en moet men het ijzeroxyde 

 en aluinaarde wel tweemalen ompraecipiteeren. 



Het ijzeroxyde en de aluinaarde werden te zamen gewogen, in zoutzuur weder 

 opgelost, en het ijzeroxyde naar de methode Oudemans getitreerd. Uit ver- 

 scheidene toetsingsanalysen is mij gebleken, dat deze methode in niets achter 

 staat bij andere, ook niet bij de onlangs aangegeven scheiding met trimethyl- 

 amine. De oude methode van scheiding door kali is zeer onnauwkeurig, want 

 de oplossing van het kalium-aluminaat wordt bij het uitwasschen ontleed, waar- 

 door aluinaarde bij het ijzeroxyde terug blijft. Zeer geringe hoeveelheden ijzer- 

 oxyde en aluinaarde werden steeds bij de alkalische aarden en alkaliën terug- 

 gevonden. 



Het tweede gedeelte der oplossing (B) diende tot de bepaling der alkaliën. 

 Na verwijdering van Fe 2 3 en Al 2 3 (afscheiding met ammonia en behande- 

 ling van den neerslag naar de methode St. Claire Deville, om de kleine 

 hoeveelheid alkalische aarden en alkaliën welke medegesleept wordt, weder af 

 te scheiden) werd het zwavelzuur met Ba Cl 2 verwijderd, en werden uit het 

 filtraat de alkalische aarden (met eenig Fe 2 3 en Al 2 3 ) van de alkaliën ge- 

 scheiden, door de chloruren in oxalaten en carbonaten om te zetten en ten 

 laatste deze met water te scheiden. Hierbij is 't volgende op te merken. 



Bij eene snelle uittrekking met water komt merkbaar magnesia in oplossing. 



Laat men dat aftreksel staan, zoo zet zij zich af, maar er blijft toch eene 

 weegbare hoeveelheid (ruim 1 mGr.) bij de koolzure alkaliën in oplossing. 

 "Worden deze in chloruren omgezet, ingedampt, verhit (niet te hoog opdat geene 

 alkalichloruren zich vervluchtigen), gewogen en vervolgens in water opgelost, 

 z<)0 blijft het grootste gedeelte van deze magnesia onopgelost. 



De kali werd als platinazout afgescheiden, de natron dus uit het verlies 

 bepaald. Het cijfer van de kali werd gezuiverd van djn invloed van een ge- 

 ring kaligehalte in het gebruikte zuringzuur. Het cijfer van de natron werd 

 gezuiverd van den invloed van een spoor magnesia die nog bij de chloruren 

 der alkaliën terugblijft l ). 



Bij analysen van afgewogen en te samengemengde hoeveelheden S0 3 , Fe 2 3 , 

 Al 2 3 , Ca O, Mg O, K 2 O en Na 2 O had ik meermalen gelegenheid deze 



') Het bedrag van beide fouten werd afzonderlijk bepaald. 



