OVER DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET GEHOORORGAAN 
EN DE MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOOR- 
BEENIJE BĲ DE REPTILIËN, 
DOOR 
C. K. HOFFMANN, 
(Met drie platen.) 
eee 
Onder alle organen, die het lichaam der gewervelde dieren helpen samenstellen, 
is er waarschijnlijk wel geen, in maaksel en bouw zoo moeielijk te ontraadselen 
als het zintuig van het gehoor, en ondanks dit, behoort het gehoororgaan niet 
alleen tot een der best bekende zintuigen, maar zelfs tot een der best bekende 
deelen van het geheele organisme der gewervelde dieren, dank zij vooral de uit- 
stekende onderzoekingen van C. Hasse (19, 20) te Breslau en den reuzenarbeid 
van Rerzius (43) te Stokholm. De laatstgenoemde heeft de uitkomsten zijner 
jarenlange onderzoekingen, die zich over alle klassen der gewervelde dieren uit- 
strekken, in twee foliodeelen samengevat, opgeluisterd door een vier-en-zestig-tal 
platen, die zeker wel tot de schitterendste publicatiën behooren, welke ooit op 
zoölogisch gebied verschenen zijn. 
In zonderlinge tegenstelling met onze zoo uitstekende kennis over den bouw 
van het eigenlijke gehoororgaan, staat die over de morphologische beteekenis der 
gehoorbeentjes: de banen, langs welke de geluidsgolven van het trommelvlies 
naar het inwendige gehoororgaan worden geleid. 
De door Rerronerr (41) in 1837 het eerst verkondigde leer, dat de stijgbeugel 
een afgesplitst gedeelte van den tweeden kieuwboog — den tongbeenboog — is, 
en dat de hamer en het aanbeeld uit den eersten kieuwboog — den kaakboog — 
zich afzonderen, in dier voege, dat het aambeeld aan het Quadratum en de hamer 
A 1 
NATUURK. VERH. DER KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXVIII. 
