2 OVER DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET GEHOORORGAAN EN DE 
aan het Articulare beantwoordt, heeft evenveel verdedigers als bestrijders ge- 
vonden. Even vaak als men beweerd heeft, dat de door Rerronerr verkondigde 
zienswijze de juiste is, even dikwijls heeft men ook die meening bestreden, en 
op dit oogenblik weet men eigenlijk niet, waaraan men zich te houden heeft. 
Vooral loopt de strijd over de morphologische beteekenis van het belangrijkste 
der drie gehoorbeentjes, nl. den stijgbeugel, het bij amphibiën, reptiliën en 
vogels eenige gehoorbeentje. Door slechts eenvoudig over de zaak na te den- 
ken, gaat men reeds twijfelen of ReicHerT wel gelijk kan hebben, wanneer 
hij beweert, dat de stijgbeugel een afgesplitst gedeelte van den tongbeenboog 
is. Wanneer in het gehoororgaan de behoefte ontstaan is, om in het bezit 
te geraken van een toestel, waardoor de geluidstrillingen op doeltreffende wijze 
naar de percipiëerende deelen van dit zintuig geleid kunnen worden, dan is 
het toch a priori te verwachten, dat de impuls tot de ontwikkeling van een 
dergelijk toestel uitgegaan moet zijn van het gehoororgaan zelf en blijft het 
volkomen onverklaarbaar, hoe ooit de tongbeenboog — die oorspronkelijk aan 
het gehoororgaan dan toch geheel vreemd is, — met die taak zich heeft kun- 
„nen belasten. Aan den anderen kant leert het zenuwbeloop bij de zoogdieren, 
die onder alle gewervelde dieren alleen in het bezit der drie genoemde gehoor- 
beentjes zijn, dat de kleine spier, die den hamer beweegt — de Musculus 
tensor tympani — tot het zenuwgebied van den Nervus trigeminus behoort, 
terwijl het spiertje, dat den stijgbeugel in beweging brengt, door den Nervus 
facialis wordt verzorgd. Het zoo scherp afgebakende zenuwgebied van den Tri- 
geminus en den Facialis strekt zich dus zelfs tot de gehoorbeentjes uit en hier- 
in ziet RaBL (38), een der laatste onderzoekers van dit ook voor de Morpho- 
logie in het algemeen zoo uiterst belangrijk vraagstuk, een nieuw bewijs, dat de 
reeds door ReICHERT verdedigde zienswijze volkomen juist is. 
Met de bewerking van de ontwikkelingsgeschiedenis der reptiliën voor BRONN’s 
Klassen und Ordnungen des Thier- Reichs, tot het gehoororgaan genaderd, zag 
ik mij wel genoodzaakt, ook eenigszins uitvoeriger op de vraag in te gaan, welke 
morphologische beteekenis aan het gehoorbeentje bij de reptiliën toekomt, vooral 
omdat ik in het anatomisch gedeelte — zie N. 23, p. 70, p. 599 e.v. — wel 
de zeer uiteenloopende zienswijze van verschillende onderzoekers, zooals die van 
Huxrey (26), Perers (34—38), GÜNTHER (18) en anderen heb uiteengezet, maar 
mij onbevoegd verklaarde een zelfstandig oordeel over die vraag zelve uit te 
spreken, omdat het mij toescheen, dat alleen de ontwikkelingsgeschiedenis daarop 
antwoord kon geven en zij derhalve opnieuw bij de behandeling der ontwikke- 
lingsgeschiedenis van de reptiliën ter sprake zou komen. 
Ofschoon ik niet voornemens was, de ontwikkeling van het gehoororgaan zelf, 
