4 OVER DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET GEHOORORGAAN EN DE 
wezig en de Vena jugularis (v) is in aanleg. De wand van het ruggemergs- 
kanaal — de streek der latere Medulla oblongata —— heeft zich aan de rugzijde 
van het embryo zeer sterk verdund en bestaat slechts uit ééne enkele cellenlaag ; 
zij vormt den aanleg voor den Plexus chorioïdeus der vierde hersenholte. Van 
groote morphologische beteekenis is, gelijk wij dadelijk nader zullen zien, het 
verschijnsel, dat de plek waar het gehoorblaasje nog niet van de epidermis is 
afgesnoerd, zich steeds meer en meer naar de rugzijde van het embryo verschuift. 
Evenals in alle andere weefsels en organen van het embryo, zoo komen ook 
in de wand van het gehoorblaasje kerndeeiingsfiguren — Mitosen — in zeer 
grooten getale voor. Bijna zonder uitzondering liggen de Mitosen enkel en alleen 
in die laag cellen, welke de holte van het gehoorblaasje onmiddellijk begrenst. 
Daaruit volgt derhalve, dat de centrale cellenlaag de jongste en de aan de peri- 
pherie gelegene de oudste is. Geheel in overeenstemming met dit verschijnsel, 
staat dan ook het feit, dat de differentiatie het eerst aan de peripherie optreedt 
en reeds duidelijk aanwezig is, wanneer de centrale cellenlaag nog een geheel 
indifferent, d. 1. epitheliaal karakter vertoont. Volkomen dezelfde verschijnsclen 
neemt men nu in den ontwikkelingsgang van het geheele centraalzenuwstelsel, van 
het oog en van het reukorgaan waar. Overal is de centrale cellenlaag enkel en alleen 
de zetel der Mitosen en derhalve de jongste, en is de aan de peripherie gelegene 
de oudste. In het oog ontwikkelt zich dan ook het eerst de zenuw vezellaag 
van den Opticeus en ontstaan de staafjes en kegels het laatst. In het centraal- 
zenuwstelsel, in hersenen en ruggemerg, zijn zenuwcellen en zenuwvezelen reeds 
duidelijk tot ontwikkeling gekomen, wanneer in de centrale lagen de cellen nog 
geheel indifterent zich vertoonen. Van daar dan ook het verschijnsel, dat de laag 
eylinder-epitheliumecellen, die in het ruggemerg het centraalkanaal en in de her- 
senen de holten bekleedt, het allerlaatst zich ontwikkelt en eerst als zoodanig her- 
kenbaar wordt, wanneer het embryo zijn laatste wordingssstadium is ingetreden. 
Terugkeerend tot het gehooororgaan zelf, vindt men, dat in het volgende ont- 
wikkelingsstadium het gehoorblaasje zich geheel gesloten heeft (zie fig. 3). 
In dit stadium ligt de top van het blaasje nog zoo dicht tegen de epidermis 
aan, dat het niet mogelijk is met zekerheid uittemaken, of gehoorblaasje en 
epidermis hier nog samenhangen, dan wel of beide op die plek reeds volko- 
men gescheiden zijn. De zenuwkam is geheel verdwenen; het ganglion van 
den N. acustico-facialis (g. VII. VII) vormt een zeer grooten zenuwknoop, 
welke reeds neiging vertoont, zich in twee deelen te splitsen; het naar ach- 
teren (naar den staart) gelegen stuk is het grootst en vormt den oorsprong 
voor den Nervus acusticus; op zijn bovenrand rust de basis van het gehoor- 
blaasje als op een kussen; van de jongste ontwikkelingsstadiën af treedt der- 
