8 OVER DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET GEHOORORGAAN EN DE 
Sacculus en blijft bij de reptiliën nog op een lagen trap van ontwikkeling staan. 
Met de uitwendige vormveranderingen van het gehoorblaasje gaan ook inwen- 
dige structuurveranderingen gepaard. Het epithelium, dat de wanden der boog- 
kanalen, der Cochlea, van den Utriculus, Sacculus en van den Ductus en Saccus 
endolymphaticus vormt, scheidt zich steeds duidelijker in twee verschillende 
soorten van cellen. De eene soort plat zich af en wordt in een plaveisel-epithelium 
veranderd of neemt de gedaante van een zeer laag cylinderepithelium aan en 
bestaat altijd slechts uit ééne enkele laag ; de andere soort van cellen onder- 
scheidt zich al dadelijk van de zooeven genoemde daardoor, dat hare elementen 
steeds in meerdere lagen gelegen zijn en eene lange spoel- of cylindervormige 
gedaante aannemen. Zij vormen den aanleg voor het latere specifieke zintuigs- 
epithelium van het gehoororgaan, terwijl de eerste alleen als wandbekleeding 
dienst doen en geen deelnemen aan de geleiding der zintuigelijke indrukken. 
Beide epitheliumsoorten zijn niet scherp van elkander gescheiden, maar gaan door 
een, eveneens slechts in eene enkele laag gelegen, hoog cylinderepithelium in 
elkander over. In latere ontwikkelingsstadiën kan men in het gehoororgaan acht 
eindtoestellen onderscheiden, en wel drie in de Ampullen — in elke Ampulla 
één — twee in de Cochlea, één in den Sacculus, één in den Recussus utri- 
euli en één in den Sinus utriculi posterior. In de ontwikkelingsstadiën, waarvan 
hier sprake is, hangen al die eindtoestellen nog samen en vormen één geheel, 
zooals b.v. uit pl. IT, fig. 6 blijkt. Genoemde figuur stelt eene doorsnede voor 
door het voorste gedeelte van het gehoororgaan, ter plaatse waar de Ampulla 
van den Canalis horizontalis in den Recessus utriculi uitmondt. Het eindtoe- 
stel van den Nervus acusticus, in den Recessus utriculi — de Macula acustica 
recessus utriculi — hangt hier nog geheel met het eindtoestel in de Ampulla 
van den Canalis horizontalis: de Crista acustica ampullae canalis horizontalis, 
samen en eerst in een volgend ontwikkelingsstadium worden beide van elkan- 
der gescheiden. Hetzelfde vindt in de andere gedeelten van het gehoororgaan 
plaats. 
Wij hebben tot dusverre alleen nog maar de veranderingen nagegaan, die het 
labyrinthbiaasje ondergaat, dat, zooals wij gezien hebben, door afsnoering uit 
het buitenste kiemblad, het Epiblast, zich ontwikkelt en derhalve geheel en 
al een voortbrengsel van het buitenste kiemblad is. Niet minder belangrijk 
echter is het aandeel, dat het Mesoblast aan de vorming van het gehoororgaan 
neemt. Zoodra zich namelijk het gehoorblaasje van de epidermis afgesnoerd heeft, 
wordt het van alle zijden door spoel- en stervormige mesoblasteellen omgeven, 
die gedurende geruimen tijd wel belangrijk in aantal toenemen, maar nagenoeg 
