MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOORBEENTJE BĲ DE REPTILIËN. 9 
op denzelfden ontwikkelingstrap blijven staan. Eerst dan, wanneer uit het laby- 
rinthblaasje de boogkanalen, de Sacculus, de Cochlea e. z. v. zijn ontstaan, begint 
zich het Mesoblast in de omgeving dier verschillende gedeelten in twee lagen 
te scheiden (Pl. IL, fig. 3). In de eene laag, die de bovengenoemde deelen 
onmiddelijk omgeeft (mes"), blijven de mesoblastcellen aanvankelijk hare spoel- 
en stervormige gedaante nog een tijdlang behouden, om zich dan in spoelvormige 
bindweefselcellen en bindweefselvezelen te vervormen. Een gedeelte dier cellen 
en vezelen legt zich onmiddellijk tegen de epitheliale (epiblastale) wanden der 
boogkanalen, van den Sacculus, der Cochlea enz. aan, en vormt de bindweefsel- 
wanden dier deelen; beide te zamen vormen het „vliezige labyrinth”. Een 
ander gedeelte dier cellen en vezels wordt voor den aanleg der bindweefselwan- 
den van de lymphruimten verbruikt, die onder den naam der „perilymphatische 
lymphruimten” overal de verschillende deelen van het vliezige labyrinth om- 
geven. 
De cellen der andere laag (mes") worden later meer rond van vorm en 
liggen zeer dicht op elkander gedrongen. Zij vormen de celmassa — het 
blasteem — waaruit zich eerst het kraakbeenige en later het beenige omhul- 
sel — het kraakbeenige en beenige labyrinth — ontwikkelt. In nauwen sa- 
menhang met de vorming van het laatstgenoemde staat de aanleg van het 
gehoorbeentje. De wordingsgeschiedenis van beide — van kraakbeenig en beenig 
labyrinth en van het gehoorbeentje — zal aanstonds nader gemeenschappelijk 
besproken worden, eerst zal ik trachten de verdere ontwikkelingsgeschiedenis 
van het gehoorblaasje tot het epiblastale labyrinth in korte trekken uiteen 
te zetten. 
Ongeveer in dezelfde ontwikkelingsperiode, dat de cellen van het blasteem, 
t welk den aanleg vormt voor het kraakbeenige en beenige labyrinth, zich tot 
kraakbeencellen gaan ontwikkelen, beginnen ook de acht eindtoestellen van den 
Nervus acusticus, die tot dusverre een samenhangend geheel vormden, zich van 
elkander te scheiden, als gevolg van den toenemenden omvang der boogkanalen 
met hunne ampullen, der Cochlea, van den Sacculus en den Utriculus en de 
hand aan hand daarmede gepaard gaande ontwikkeling der verschillende takken 
der beide hoofdstammen van den Nervus acustieus, den Ramus vestibularis en 
den Ramus cochlearis, die beide uit het Ganglion van den Nervus acusticus zijn 
ontsproten. Tevens beginnen de tot dusverre zeer talrijke Mitosen zeldzamer 
te worden, maar ontbreken toch nog niet geheel. Nog voordat de verschillende 
eindtoestellen van den Nervus acusticus als zoodanig duidelijk te onderscheiden 
zijn, verwijdt zich het naar de rugzijde gekeerde blindzakvormige einde van den 
Ductus endolymphaticus blaasvormig en vormt zoo den aanleg van den Saccus 
A 2 
NATUURK, VERH. DER KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXVIII. 
