MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOORBEENTJE BĲ DE REPTILIËN. 13 
derscheidene lagen aan te toonen, zelfs dan nog niet, wanneer de verschillende 
eindtoestellen zich van elkander gescheiden hebben. Eerst later, wanneer het 
kraakbeenige labyrinth tot volkomen ontwikkeling gekomen is, scheiden zich 
die cellen in twee soorten : in de draadcellen (Fadenzellen) en in de gehoor- of 
haarcellen (Haarzellen). De draadcellen hebben eene langgerekte gedaante en 
strekken zich uit van den bindweefselwand af tot aan de vrije oppervlakte van het 
epithelium. Haar kern, die nu eens meer aan de basis, dan weder eens meer in 
het midden van het smalle cellichaan gelegen is, wordt zoowel door pikrokar- 
mijn als door aluinkarmijn recht sterk gekleurd. Tusschen de draadcellen staan 
de veel kortere, knots- of fleschvormige gehoor- of haarcellen. De lengte van 
haar cellichaam bereikt hoogstens een derde gedeelte van de dikte der Crista 
acustica; haar buikvormig opgezwollen ondereinde, waarin de ovale kern gelegen 
is, verlengt zich in een uiterst fijnen draad, die echter alleen in enkele, zeer 
gunstige praeparaten fe zien is en die zich waarschijnlijk wel onmiddellijk in 
het peripherisch uiteinde van de gehoorzenuw voortzet. Uit de verschillende 
gedaanten der haarcellen en draadcellen volgt, dat de kernen der eerstgenoemde 
in de bovenste laag, die der draadcellen in de middelste of onderste laag der 
Crista acustica gelegen zijn. Daardoor, alsmede door het verschil in intensiteit, 
waarmede de kernen der draad- en haarcellen gekleurd worden — die der laatstge- 
noemde worden door de bovenvermelde kleurstoffen veel minder gekleurd — laten 
beide soorten van cellen zich van elkander onderscheiden, zelfs dan, wanneer 
de gehoorharen nog ontbreken. Die gehoorharen, waarvan elke gehoorcel er 
aan haar peripherisch uiteinde één draagt, ontwikkelen zich het allerlaatst. Even- 
als in het oog de eigenlijke percipiëerende elementen, zoo worden ook in het 
gehoororgaan de gelijknamige deelen — de gehoorharen — het laatst aangelegd, 
maar in het gehoororgaan zijn aan alle eindtoestellen de gehoorharen reeds tot 
volkomen ontwikkeling gekomen, wanneer in het oog de binnenleden van staven 
en kegels eerst in wording zijn en van de buitenleden nog geen spoor aanwezig 
is. Nog voordat de gehoorharen in de Cristae acusticae der Ampullen zich laten 
onderscheiden, zijn aan de zijwanden der Ampullen de door STErFENSAND (47) 
zoogenoemde Plana semilunaria tot duidelijke ontwikkeling gekomen en gemak- 
kelijk herkenbaar aan haar zeer sierlijk, hoog eylinderepithelium. 
Volkomen op dezelfde wijze als de Cristae acusticae in de Ampullen, verhou- 
den zich de eindtoestellen van den Acusticus in de Macula acustica van den 
Sacculus, Utriculus, Sinus utriculi posterior en van de Cochlea, alleen met dit 
kleine verschil, dat de gehoorharen der laatstgenoemde eindtoestellen belangrijk 
korter zijn — ook reeds bij het embryo — dan in die der Ampullen — zooals 
ook Rerzius voor het volwassen dier heeft beschreven. 
