14 OVER DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET GEHOORORGAAN EN DE 
Aan de Cochlea kan men twee gedeelten onderscheiden : de Pars basilaris met de. 
Macula acustica basilaris en de Lagena met de Macula acustica lagenae. „Hs ist, 
nicht gerade leicht — zegt Rerzius — die Grenze zwischen diesen A btheilungen 
genau festzustellen ; zwar bildet die Pars basilaris den hinteren oberen, die Lagena 
den unteren, vorderen Theil der Cochlea, und an der medialen Wand lässt sich 
die Trennung ohne besondere Schwierigkeiten vollziehen ; an der lateralen Wand 
dagegen findet sich eine Partie, welche beiden Gebilden gemeinsam zu sein. 
scheint; in Folge der Verhältnisse bei den höchsten Reptilien liegt est jedoch 
am nächsten, diese Partie als ein Homologon des Tegmentum vasculosum oder 
der spätern Membrana Reissneri, der Pars basilaris beizurechnen. Op Pl. III, fig. 1: 
eene afbeelding van eene horizontale doorsnede door een embryo van Lacerta 
agilis, zijn de beide genoemde eindtoestellen met hunne zenuwen: den Ramulus 
acusticus basilaris en den Ramulus acusticus lagenae, duidelijk te onderscheiden. 
De Papilla acustica lagenae, evenals de Papilla acustica basilaris, schijnen eerst 
veel later te ontstaan. Zeer dik is de mediale wand der Pars basilaris van de 
Cochlea; hier bevindt zich namelijk het zoogenaamde „Nervenknorpel’ van 
Hassr en CLAsON, der „Rahmen” (de verdikkingszoom van Rerzius), zie Pl. 
III, fig. 4 kr — waarop wij dadelijk nog even nader terugkomen. 
Van alle zenuweindtoestellen in het gehoororgaan schijnt de Macula acustica 
basilaris het allerlaatst tot ontwikkeling te komen. 
Voor den bouw der verschillende eindtoestellen van den Nervus acusticus bij 
volwassen dieren, verwijs ik, behalve naar de reeds genoemde groote verhan- 
delingen van Hasse en Rerzrus, nog naar die van PAuL Meyer (31) en KOHN 
(29), om mij alleen tot de groep der reptiliën te bepalen. Voor de ontwik- 
kelingsgeschiedenis van het gehoororgaan bij vogels en zoogdieren, kan ik vol- 
staan, met naar de handboeken van KörLrikKer (28), BALFOUR (2) en HerTwiIG (22) 
te verwijzen, en vooral naar de uitstekende onderzoekingen van BörtrGer (3). 
Onderzoekingen over de ontwikkelingsgeschiedenis van het gehoororgaan bij de 
Reptiliën, behalve die van RArHkKer (39), die echter reeds meer dan eene halve 
eeuw oud zijn, zijn mij niet bekend. 
De ontwikkeling van het mesoblastale labyrinth en van het gehoorbeentje. Op 
pag. 8 hebben wij reeds gezien, dat het Mesoblast rondom de verschillende 
gedeelten, die uit het epiblastale labyrinthblaasje zijn ontstaan, zich in twee 
lagen scheidt. In de eene laag, die de bovengenoemde deelen onmiddellijk om- 
geeft, blijven de mesoblastcellen hare oorspronkelijke spoel- en stervormige ge- 
daante nog een tijd lang behouden, om zich dan deels in de bindweefselwanden 
