MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOORBEENTJE BĲ DE REPTILIËN. 15 
der boogkanalen en hunner Ampullen, van den Utriculus, Sacculus, der Cochlea 
en van den Duectus endolymphaticus te vervormen, deels de wanden der peri- 
lymphatische ruimten en van den Ductus lymphaticus (perilymphaticus) te helpen 
samenstellen, deels den verdikkingszoom (den „Knorpelrahmen” of het „Nerven- 
knorpel’) der Cochlea te vormen, terwijl uit de andere laag, die de zooeven 
vermelde overal omgeeft, het blasteem ontstaat, waaruit het kraakbeenige (later 
beenige labyrinth) en voor een gedeelte ook het gehoorbeentje zich ontwikkelt. 
De verschillende gedeelten nu, die uit de eerstgenoemde laag hun oorsprong 
nemen, vormen met de epitheliale wanden van het epiblastale labyrinth, het 
zoogenoemde vliezige labyrinth. 
De perilymphatische ruimten, die Rerzrus bij volwassen hagedissen (Lacerta 
viridis en L. ocellata) zeer nauwkeurig heeft beschreven, ontstaan eerst in de 
latere stadiën der ontwikkeling. Nog geruimen tijd echter, voordat het embryo 
geboren wordt, is toch ook reeds de Ductus perilymphaticus van Hassren Rer- 
zrus, de Canalis lymphaticus van CLASON — de Aquaeductus cochleae — aan- 
gelegd, zooals pl. IIL fig. 6: een gedeelte eener doorsnede door het gehoor- 
orgaan van een embryo, moge verduidelijken, bij 'twelk de huid de eerste sporen 
van pigmentvorming vertoonde. Daar, waar de genoemde gang door het Foramen 
rotundum (fr) in den Recessus scalae tympani zich voortzet en eenigszins ver- 
wijd tot den Saccus perilymphaticus opzwelt, neemt hij de Jymphruimten (/) 
op, die aan de buitenzijde van het labyrinth en de trabeculae (trab) zijn ont- 
staan en tusschen het labyrinth en den medialen wand van de trommelholte zijn 
gelegen. Nog voordat de Ductus perilymphatieus door het Foramen rotundum 
het labyrinth verlaat, geeft hij een verlengsel af, dat zich onmiddellijk in de 
subduraalruimte voortzet (sd), zoodat derhalve de perilymphatische ruimten van 
het gehoororgaan zoowel met de lymphbanen van het centraalzenuwstelsel als 
met peripherische lymphbanen in onmiddellijken samenhang staan. In den Saccus 
perilymphaticus zag ik geen lymphvaten uitmonden. 
De mesoblastcellen, die den aanleg vormen voor het weefsel, waaruit de 
verdikkingszoom der Cochleawand — den reeds meermalen vermelde „Rahmen” 
van Rerzius of het „Nervenknorpel”’ van Hasse — zich ontwikkelt, onder- 
scheiden zich al zeer spoedig door haar vorm van die, waaruit de bindweefsel- 
wanden van den Sacculus, van de boogkanalen enz. ontstaan. Terwijl de laatst- 
genoemde eene lange, spoelvormige gedaante aannemen, worden deze meer rond 
van vorm, verliezen hare contouren en versmelten naar het schijnt geheel met 
elkander, om later, maar nog voordat het embryo de eivliezen doorboort, in het 
zoo eigenaardige weefsel overtegaan, dat onder den naam van „Spindelknorpel” 
of „Nervenknorpel” bekend is. Het voorste gedeelte van den verdikkingszoom, 
