MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOORBEENTJE BĲ DE REPTILIËN. 17 
beenboog af en verliest derhalve — ten minste bij Lacerta-embryonen — reeds 
in zeer jonge ontwikkelings-perioden zijn samenhang met den tongbeenboog, 
waaruit hij ontstaan is, terwijl het naar de rugzijde gekeerde, distale einde van 
dien boog zich vervolgens wederom geheel terugvormt. Bij Hutteria daarentegen 
blijft de Hyostapes met den tongbeenboog door een fibro-cartilagineusen band 
gedurende het geheele leven verbonden [GüNrrer (18), Huxrev (26) Prrers (37). 
Gelijktijdig nu, dat de Hyostapes zich van den tongbeenboog gaat afsnoeren, 
wordt ook het proces ingeleid, waardoor de Otostapes met het overige gedeelte 
van het kraakbeenige labyrinth in bewegelijke verbinding wordt gebracht, zon- 
der ooit den onmiddellijken samenhang met het labyrinth te verliezen. Pl. II 
fig. 9: eene dwarse doorsnede door den Stapes en een klein gedeelte van het 
kraakbeenige labyrinth, moge dit verduidelijken. Het blasteem, dat zoowel in 
het labyrinth als in den Oto- en Hyostapes in embryonaal kraakbeen is ver- 
vormd, heeft op de plekken a en b eene andere histiologische verandering on- 
dergaan en wordt daar niet in embryonaal kraakbeen, maar in embryonaal 
bindweefsel veranderd. In latere stadiën, wanneer het embryonale kraakbeen 
zich tot hyalinkraakbeen heeft ontwikkeld, dat dan nog later, maar toch reeds 
vóór de geboorte van het embryo begint te verbeenen, vervormt zich het zoo- 
even genoemde embryonale bindweefsel in elastiek bindweefsel en vormt zoo- 
doende den band, waardoor de Otostapes met het beenige labyrinth samenhangt. 
Zoo wordt dus een klein gedeelte van het mesoblastale labyrinth met het andere 
gedeelte in bewegelijke verbinding gebracht en vormt het het eene stuk van het 
gehoorbeentje : den Otostapes. Aangezien dit stuk distaalwaarts niet ver genoeg 
reikt, om zich met de uitwendige huid — het latere trommelvlies — te kunnen 
verbinden, komt de tongbeenboog te hulp en levert het ontbrekende gedeelte : 
den Hyostapes. Een Foramen ovale, in dien zin namelijk, dat er in het kraak- 
beenige of beenige labyrinth eene opening of gat zou voorkomen, dat door een 
eigen beentje: den Stapes, gesloten wordt, komt derhalve niet voor. 
Wanneer het embryonale kraakbeen in hyalinkraakbeen is overgegaan, is 
het distale einde van den Otostapes met het proximale einde van den Hyosta- 
pes wel reeds geheel vergroeid, maar toch zoo, dat het grensgebied van beide 
stukken op dwarse doorsneden nog zeer duidelijk te zien is, zooals ook pl. I 
fig. 7 aantoont. In nog oudere ontwikkelingsstadiën, wanneer de eerste been- 
vorming in het kraakbeenig labyrinth en in het proximale gedeelte van den 
Otostapes begint op te treden, versmelten Otostapes en Hyostapes zoo innig 
met elkander, dat het zeer moeielijk wordt, de grenzen van beide deelen met 
zekerheid aan te geven. 
In volwassen toestand schijnen beide stukken van het gehoorbeentje bij de 
A 3 
NATUURX. VERI. DER KONINKL. AKADEMIE. DEEL XXVIII. 
