MORPHOLOGISCHE BETEEKENIS VAN HET GEHOORBEENTJE BĲ DE REPTILIËN. 19 
maar aan het Os lentiforme, aan het Capitulwum Stapedis. Wanneer men nu 
bedenkt, dat bij de reptiliën de Stapes uit twee gedeelten bestaat: den Otostapes 
en den Hyostapes en alleen het laatstgenoemde stuk uit den tongbeenboog zich 
ontwikkelt, dan schijnt het mij wel niet twijfelachtig, dat alleen het Os lentiforme, 
het Capitulum stapedis, bij de zoogdieren en bij den mensch aan den Hyostapes 
der reptiliën beantwoordt en gelijk deze een afsgeplitst gedeelte van den twee- 
den kieuwboog is, terwijl de eigenlijke Stapes der zoogdieren homoloog is aan 
den Otostapes der reptiliën en evenals deze een afgesplitst gedeelte van het 
kraakbeenige (beenige) labyrinth vormt. De innige verwantschap van het Os 
lentiforme met den tongbeenboog blijkt nog duidelijk uit het feit, dat aan dit 
stukje de door den Nervus facialis verzorgde Musculus stapedius zich vasthecht. 
Voor de meening dat de Otostapes bij de reptiliën homoloog is met den Stapes 
der zoogdieren en de Hyostapes der eerstgenoemde met het Os lentiforme, het 
Capitulum stapedis, der laatstgenoemde, pleit ook nog de verhouding van den 
Musculus stapedius bij de reptiliën, zooals uit het volgende moge blijken. 
Naar aanleiding eener reeks onderzoekingen van Perers (34—838) over de 
homologie der gehoorbeentjes bij reptiliën, vogels en zoogdieren, onderzoekingen 
die de schromelijkste verwarringen hebben gesticht, heeft Huxrey (26) de be- 
teekenis dier drie beentjes aan een hernieuwd onderzoek onderworpen en getracht 
de bewering van Perers te weerleggen, dat de Ossicula auditus der zoogdieren 
geheel zouden beantwoorden aan de Columella of den Stapes bij de overige ge- 
wervelde dieren, aangezien volgens hem (Peters) het Tympanicum homoloog aan 
het Quadratum zou zijn. In die weerlegging, waarin de beroemde Engelsche 
morpholoog niet gelukkig is geweest, beschrijft hij onder andere ook het voor- 
komen van een Musculus stapedius bij de krokodillen, „What Prof. PETERS — 
zoo zegt hij — terms the cartilaginous margin of the tympanum is a backward 
prolongation of the cartilage of the periodic region of the skull, which corres- 
ponds in part, if not wholly, with the tegmen tympani of a mammal. It may 
be called „parotie process”; and in the adult it is converted, in great measure, 
into a slender and curiously curved process of the pro-otic and in part, into a 
process of the so-called exoccipital bone. Muscular fibres, which represent the 
stapedius muscle, proceed from this cartilaginous margin, or the corresponding 
bones, to the margin and outer face of the cartilage called malleus bij Prof. 
Perers, but which I shall term the suprastapedial cartilage. Voor de duide- 
lijkheid vermeld ik even, dat de „suprastapedial cartilage’ van HuxLery, ’t welk 
Perers hamer (Malleus) noemt, en volgens Huxrev aan het aanbeeld (Incus) 
bij de zoogdieren homoloog is, dat gedeelte van den Stapes vormt, ’t welk zich 
verbreed aan het trommelvlies vasthecht en derhalve niets anders dan dat stuk 
Kd 
