4 DE GESLACHTSGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN. 
elke familie meer dan één bewerker gevonden heeft, en wanneer men in het oog 
houdt, dat de Gleicheniaceeën een uitgestrekt gebied hebben van Japan tot Nieuw 
Zeeland (J. Smrrm, Historia Filicum. pag. 338) en hoewel niet juist tot de goed- 
koope en algemeen verspreide Varens behoorende, toch in onderscheidene, sporen- 
dragende soorten in botanische tuinen en bij plantenliefhebbers worden aange- 
troffen. Ik kan mij dit verschijnsel alleen verklaren uit de bezwaren aan de 
cultuur dezer planten, vooral aan de opkweeking uit sporen verbonden, bezwaren 
‘ welke slechts door inachtneming van allerlei voorzorgen en door groote volhar- 
ding overwonnen kunnen worden. De studie dezer planten wordt hierdoor zeer 
tijdroovend en dit zal misschien meer dan één onderzoeker, na eenige vergeefsche 
pogingen, afgeschrikt hebben. Het is toch volkomen waar, en ik heb het door 
eigen ervaring bevestigd gevonden, wat B. MAYER zegt in zijn uitstekend opstel 
over de cultuur der Varens, dat men daarbij zorgvuldig te letten hebbe op 1°. 
de keus der sporen, 2°. den tijd van cultuur en het piqueeren of verplanten der 
prothallia en 30, de beveiliging der jonge planten tegen insekten, schimmels, 
algen, mossen, enz. (REGEL's Gartenflora 1875. Bd. XXIV, pag. 45). Meestal 
wordt vooral op het le en 3e der genoemde punten niet voldoende acht ge- 
slagen, en dan ziet men geene of andere dan de verlangde plantjes opkomen, of 
wel de reeds verkregene spoedig afsterven. 
Aan MAYER schijnt het gelukt te zijn, om de meeste Varens, met uitzonde- 
ring alleen der Hymenophyllaceeën, uit sporen op te kweeken, en wanneer zijne 
culturen een wetenschappelijken bewerker hadden gevonden, zoude de leemte in 
onze kennis der ontwikkelingsgeschiedenis van de Varens waarschijnlijk nu 
reeds vóór mijn onderzoek aangevuld zijn. Ten opzichte der Gleicheniaceeën is 
het hem gelukt, ééne soort, Gleichenia dicarpa R.Br., uit sporen op te kweeken. 
Van andere soorten kon hij geene goede sporen bekomen. Maar naar die ééne 
soort te oordeelen, komt het hem voor, dat het niet moeilijker zal zijn, om 
Gleichenia’s te telen dan vele andere Varens. Aangaande de Gleicheniaceeën 
zegt hij het volgende: „De sporen dezer Varenfamilie hebben eene bijna zwavel- 
gele kleur en zijn daaraan ook zonder loupe gemakkelijk te herkennen. De 
moeilijkheid om geschikt zaaigoed te bekomen, verklaart zich gemakkelijk, wan- 
neer men in de gelegenheid is, om op goede en krachtige exemplaren van 
Gleichenia naar sporen te zoeken. De meeste bladen dragen slechts ledige 
sporangia of zijn nog te jong”. Zijne voorkiemen van Gleichenia behoefden van 
haar eerste verschijnen tot de vorming van het eerste blad vijf maanden, zoodat 
een herhaald piqueeren noodzakelijk is. „De prothallia van Gleichenia dicarpa 
zijn bijna cirkelrond, met eene middellijn van bijna 3 mm. en eene hartvormige 
insnijding, die tot bijna het vierde deel van den diameter gaat. De randen zijn 
